คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ คุณพ่อ (จุลินทร์ ล่ำซำ) ถ่ายกับลูกๆ ในชุดไว้ทุกข์หลังคุณแม่ (สงวน) เสียชีวิต คำของคุณพ่อ ที่ทำให้จำนงศรีมาเป็น”ป้าศรี”วันนี้ 1. “อย่าลืมนะ ว่าเงินที่คุณพ่อส่งศรีไปเรียนเมืองนอกน่ะ เป็นเงินของคนไทยนะ อย่าลืม” ประโยคนี้ เมื่อตอนที่ ป้าศรีจะออกเดินทางไปประเทศอังกฤษ ในวัย 12 ขวบ… นี่ อายุอีกไม่กี่ปีจะ 90 ยังไม่ลืมเลย 2. “อย่าบังอาจไปรังเกียจเขา เขามีบุญคุณกับเรา เรา(ธนาคาร) อยู่ได้เพราะลูกค้าที่เป็นคน (ธรรมดาๆ) อย่างเขา กลับไปนั่งที่เดิม และดูแลเขาใ

นายแพทย์นรุตม์ อภิชาตอำมฤต ถึง คุณป้าศรี หมอปล่อยให้ยายตายเถอะ คุณป้าจะนึกออกมั้ยครับ ว่าผมรู้สึกยังไงตอนคุณยายพูดประโยคนี้ ตอนนั้นผมเพิ่งจบมาใหม่ ๆ เป็นหมอฝึกหัดปีแรก เต็มไปด้วยความรู้จากตำรา และความตั้งใจจะช่วยคนให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ คุณยายอายุเจ็ดสิบกว่า เป็นโรคไตระยะสุดท้าย ไม่ได้ฟอกไต และเคยบอกลูกหลานไว้อย่างหนักแน่นว่า “ถ้าถึงเวลา อย่าใส่ท่อ อย่ายื้ออะไรอีกแล้ว แม่อยากไปอย่างสงบ” ผมเจอยายแค่ครู่เดียวก่อนอาการจะทรุด ยายบีบมือผมเบาๆ แล้วพูดคำเดิมซ้ำอีกครั้ง...

สภาพจิตปัจจุบัน จึงไม่ได้กระทบแค่วันนี้ แต่กำลังสร้าง“รูปทรงของตนในอนาคต”และ “คุณภาพชีวิตในวัยชรา”ไปพร้อมกัน ฉะนั้น เวลาว่าง หรืออยู่คนเดียว ถามตัวเองว่า ”ใจฉัน สมองฉัน กำลังซ้อมอะไรอยู่ ขุดร่องไหลให้ความเคยชินทางอะไรอยู่”

บ่ายวันนี้ ขณะที่นั่งรถอยู่บนถนนอโศก ผ่านโรงพยาบาลจักษุรัตนิน เกิดความรู้สึกเย็นอิ่ม ปริ่มใจขึ้นมา เป็นอาการของความรู้สึกขอบคุณชีวิต

ลุงเจเจ ไปแสดงฝีมือกีตาร์ บนเวทีที่ สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา เล่นเพลง Auld Lang Syne

การช้อปของหรูเป็นวิธีหนึ่งของการ หนีความเครียด ความเหงา หรือความรู้สึกด้อยค่า ทำให้เกิดความลิงโลดใจชั่วคราว

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ (ป้าศรี) ภาพจาก https://billandpaige.com/tag/cormorant-fishermen/ บทความ(พิลึกๆ)นี้ เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 18 ปีแล้วนะคะ เจ้าหลานชายที่อายุ 6 ขวบ ตอนนั้น ขณะนี้อายุ 24-25 แล้วค่ะ ………….. บทความนี้ชื่อ “อุ๊ยตาย คุณยายตกนํ้า“ มีคำอุทานโบราณๆ ที่ข้าพเจ้าไม่ค่อยรู้สึกร่วมสักเท่าไร คือ “อุ๊ยตาย ตาเถรตกน้ำ” ถ้าเปลี่ยนเป็น... “อุ๊ยตาย คุณยายตกน้ำ” น่าจะเข้าท่ากว่า เมื่อต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ข้าพเจ้ากับลูกหลานพากันไปเที่ยวกุ้ยหลินใ

ป้าศรี (คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์) นุ่งผ้าทอมือย้อมมะเกลือ ย่ามพื้นเมืองทอมือ “คุณป้าได้เรียนรู้อะไรบ้างจากชีวิตที่อยู่มานานถึงวัยนี้“ คำถามทำนองนี้ ป้าศรีได้รับบ่อยๆ ตั้งแต่ป้าเข้าสู่วัย แก่เฒ่าอันน่าตื่นเต้น (ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่จะแก่เฒ่าถึงปานนี้) ขอตอบว่าเรียนรู้มากมาย จนบรรยายไม่หวัดไม่ไหว เพราะประสบการณ์อันหลากหลายในชีวิตที่ผ่านมานั้น เป็นทั้งครู ทั้งเป็นวัตถุดิบในการเรียนรู้ที่ไม่รู้จบ และจะจบก็เมื่อชีวิตจบ คือตายนั่นแหละ ถ้าสมองยังใสถึงวันนั้น (เออ ทำไมหนอคนสมัยนี

In the love of Manohra and Prince Suthon is the meeting of the divine world of passionless perfection and the human world of desires ...

'Lilit Pra Law', a poetic epic treasured as one of the most beautiful gems of Thai literature.

This together with the soulful yearning of the gibbon’s call, gave birth to an old tale of love, blood and a moral weakness...

จากบันทึกส่วนตัวของ คุณหญิงจำนงศรี ที่เขียนไว้เมื่อคราวไปปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม แม้วันเวลาจะผ่านไปสิบห้าปี แต่ยังทรงคุณค่าอยู่เสมอ

ผมอ่านดุจนาวากลางมหาสมุทร ด้วยความเข้าใจ เกือบจะเรียกได้ว่าปรุโปร่งถึงพัฒนาการของตระกูล เพราะผมเป็นลูกจีนเกิดและโตในสังคมคนจีนในเมืองไทย

หนังสือหรือถ้อยคำเป็นทั้งอุปสรรคและอุบายในตัวเอง ที่จะน้อมนำให้ผู้คนที่มักเคยชินกับการวางความรับรู้ไว้ข้างนอก ให้เข้ามาอ่านหนังสือเล่มใน

คุณหญิงใช้คำอย่างอิสระ และเขียนอย่างอิสระไม่ต้องพะวงกับสัมผัสของฉันทลักษณ์ ปล่อยให้มันซื่อตรงกับ “ผัสสะ” ทางใจ กับสิ่งที่กระทบอายตนะอื่น

Sometime I wish there were no words so that we could talk with our hearts translate thoughts to smiles and lite ballads with our eyes

วรรณกรรมบันทึกที่แฝงข้อคิดและความหมายให้ต้องใคร่ครวญ เจ้าตัวเบื่อ-เจ้าตัวเหงา เป็นตัวอันตรายที่กัดกินใจมนุษย์ให้ชีวิตสิ้นสุด สิ้นความหมาย

ชีวิตของเรา เรายังชีพด้วยการกินของตาย แล้วทำไมเวลาที่ตายไป เราถึงเป็นเครื่องต่อชีวิตอื่นให้ดำรงอยู่บ้างไม่ได้

กาลเวลาและความเปลี่ยนแปลงทำให้ 'จึงลิ้ม' เมืองท่าที่ครั้งหนึ่งเคยมีเรือสินค้าจอดอยู่นับร้อยๆ ลำ กลายเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบเหงาเศร้าโทรม

ชีวิตคนเรามีค่าเกินกว่าที่จะเสียเวลากับการมองคนอื่นและมองตัวเองในแง่ลบ