ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ เมื่ออายุห้าสิบต้นๆ ข้าพเจ้าไปอยู่คนเดียวเพื่อปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม สุราษฎร์ธานี และวัดดอยธรรมเจดีย์ สกลนคร แห่งละ 3 เดือน ตั้งแต่นั้นมาก็จะชอบปลีกตัวไปอยู่คนเดียวตามชนบทป่าเขาครั้งละอาทิตย์สองอาทิตย์ ปีละ 2-3 ครั้ง จะเลือกไปในที่ตัวเองไม่เกี่ยวข้อง ยิ่งไม่คุ้นเคยด้วยยิ่งดี เป็นการเว้นวรรคที่อิสระ ปลอดจากความเป็นเจ้าของ ไม่เหมือนอยู่บ้านตัวเอง ที่มีใยบางบ้างหนาบ้างพันผูกอยู่ที่ใจ และที่มีอำนาจจัดการโน่นนี่ได้ ทำให้เป็นตัวตนที่วุ่นวาย..

ป้าศรี/คุณหญงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ความเหงาเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารู้จักดีมาก เพราะถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำที่มีแต่เด็กผู้หญิงล้วนๆ ในชนบทเล็กๆ เงียบๆ ริมทุ่งหญ้ากับป่าใหญ่ (New Forest) ทางใต้ของประเทศอังกฤษ เมื่ออายุเพียง 12 ปี พูดภาษาอังกฤษก็งูๆ ปลาๆ มิหนำซ้ำเด็กในโรงเรียนยังเป็นคนอังกฤษทั้งหมด ยกเว้นคนหนึ่งที่เป็นลูกครึ่งอังกฤษอเมริกัน อีก 1 หรือ 2 ปีต่อมา จึงมีเด็กโปรตุเกตที่เกิดปีเดียวกันเลย ชือ Teresa Correa de Barros เข้ามากลายเป็นเพื่อนรักกัน เพราะเป็นเด็กต่างชาติล้วนๆ เพ

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ภาพ: Mürren ; Switzerland ป้าศรีเขียนบทความนี้มานานมากแล้ว สมัยนั้นเชื่อกันว่า ประโยคที่โด่งดังเกี่ยวกับการเดินขึ้นภูเขานี้ เป็นคำของ Gabriel Gracia Marquez แต่ปรากฏว่า…ไม่ใช่ … ทุกวันนี้ก็ยังเป็นที่โต้เถียงกันอยู่ว่า ใครพูดหรือเขียนประโยคนี้ จากที่ไหน - เส้นทางกับยอดเขา - กาเบรียล เกร์เซีย มาร์เกซ นักเขียนรางวัลโนเบลชาวโคลัมเบีย ได้ส่งจดหมายลาเพื่อนๆ เมื่อใกล้เวลาที่เขาจะจากโลกไปด้วยโรคมะเร็งในต่อมน้ำเหลือง เขาเล่าถึงความคิด

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ รูปที่ 1 ถ่าย เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560(ผมขาว ตัวเดิม เสื้อเดิม ตอน 78) รูปที่ 2 ถ่าย เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 (ผมสี ตัวเดิม เสื้อเดิม ตอน 84) ธรรมะ ปรัชญาสายชรา หรือบทปรารภที่เหลวไหล แล้วแต่ใครจะมองนะคะ อะไรก็ “ช่างหัวมัน” “ช่างหัวมัน” เป็นภาษาเขียน ถ้าเป็นภาษาพูด มักจะออกเสียง (สะบัดๆให้ได้อารมณ์) ว่า “ชั่งหัวมัน” อารัมภบทด้วยภาคภาษา แล้วก็ต่อด้วยการอธิบายสีผมบนหัวของตัวเอง ว่า เออแล้วทำไมไม่ช่างหัวมันล่ะ  ทำไมไม่ปล่อย

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ คืนก่อนโน้น ที่ Monzayu Monju ป้าศรีออกไปเดินกลางคืน แถววัดหน้าโรงแรมมืดสลัว เงียบสงบ วังเวง ไม่มีคนสักคน ป้าศรีมีประสบการณ์การออกไปเดินเงียบๆตอนกลางคืนในประเทศต่างๆ ทว่า ในชนบทญี่ปุ่นนี้ ป้าพบว่าเป็นบรรยากาศที่ยาก เกินกว่าที่จะบรรยาย ป้าศรี 18.05.2569 จาก :FB โต๊ะป้าศรี https://www.facebook.com/chamnongsritable/posts/pfbid0eJaAnARdWCUkvgWgzgSpwTDFfm9VACUce6YZuexVFhWBBaESNuU2CrSo3Cs7BgJWl

แก่ก็แก่เถอะ ป้าศรีขอแก่แบบลิงๆค่างๆบ้าง ไต๋สั่งให้แม่ไต่ขึ้นไปเพื่อถ่ายรูป สไตล์ที่เขาจำได้เมื่อสมัยเขายังเด็ก เหตุเกิดระหว่างไปเดินกันเช้านี้ เขากลัวว่า FC จะไม่รู้จักคุณหญิงตัวจริง ดีใจนะที่ผิวโลกนี้มันไม่ราบเรียบ มันตะปุ่มตะป่ำเหมือนชีวิตคนเราเลย ถ้าผิวโลกไม่มีเขา ไม่มีห้วย ให้ได้ขึ้นบ้าง ให้ได้ลงบ้าง ร่างกายมนุษย์ก็ไม่แข็งแรง ถ้าชีวิตเรียบราบไปหมด จิตใจคนจะแข็งแกร่งได้อย่างไรล่ะ จริงไหม ป้าศรี 20.05.2568 จาก :FB โต๊ะป้าศรี https://www.facebook.com/chamnongsritable/posts/

ถ้าลูกคอยขีดเส้นจำกัด ว่า นี่แม่ทำได้ นี่ทำไม่ได้ "แม่ไม่ไหวหรอก" "อย่าเลยแม่ เดี๋ยวเหนื่อย" ก็เหมือนล้อมคอกให้เราคู้อยู่ ทั้งทางกายและใจ สมรรถภาพทางกายและทางสมองเรา ก็จะหดลงทีละน้อยๆ แล้วคอกนั้นก็จะแคบลงๆ

สภาพจิตปัจจุบัน จึงไม่ได้กระทบแค่วันนี้ แต่กำลังสร้าง“รูปทรงของตนในอนาคต”และ “คุณภาพชีวิตในวัยชรา”ไปพร้อมกัน ฉะนั้น เวลาว่าง หรืออยู่คนเดียว ถามตัวเองว่า ”ใจฉัน สมองฉัน กำลังซ้อมอะไรอยู่ ขุดร่องไหลให้ความเคยชินทางอะไรอยู่”

สาระธรรม ๓ นาที ทุกข์เจียนตาย รอดได้เพราะพบ "ครูดี" คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ แบ่งปันประสบการณ์ "ชีวิตเมื่อ ๓๒ ปีที่ผ่านมา ได้ผจญทุกข์สาหัสสากรรจ์ และผ่านมาได้อย่างไร?" #๑๐๐ปีชาตกาลศาสตราจารย์_คุณรัญจวน_อินทรกำแหง_๒๕๖๔

อยากจะรู้เรื่อง หลังตาย ไหม ตอบ…อยู่กับความไม่รู้ดีกว่า ถ้าถามใคร และเขาบอก เราก็แค่เชื่อหรือไม่เชื่อ ไม่มีทางที่จะรู้จริงได้

บ่ายวันนี้ ขณะที่นั่งรถอยู่บนถนนอโศก ผ่านโรงพยาบาลจักษุรัตนิน เกิดความรู้สึกเย็นอิ่ม ปริ่มใจขึ้นมา เป็นอาการของความรู้สึกขอบคุณชีวิต

ชีวิตเป็นสุขและสนุกขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ 53-54 กว่าๆ ยิ่งชีวิตเหลือน้อย ก็ยิ่งรู้ค่าของแต่ละวัน ใจคนเรามันเหมือนเพชรนะ มันสุกใสในตัวของมันเอง

“บางครั้ง ความขมในชีวิต ถ้าเล่าด้วยอารมณ์ขัน มันจะกลายเป็นกำลังใจ ให้เรายืนหยัดต่อไปได้”

..not happiness that Khunying Chamnongsri is hoping to find; ... As she herself says, “happiness is something that if you don’t find.”

to discuss humanity’s most important duty. This duty is to follow the footsteps of our great teacher or the steps towards Nibbana.

extraordinary experiences and life lessons

ชีวิตของเรา เรายังชีพด้วยการกินของตาย แล้วทำไมเวลาที่ตายไป เราถึงเป็นเครื่องต่อชีวิตอื่นให้ดำรงอยู่บ้างไม่ได้

ต้องการให้ช่วงท้ายชีวิตของเราเป็นไปอย่างสงบ และมีความวิตกกังวลน้อยที่สุด ไม่ฝากภาระไว้กับลูกเมื่อถึงเวลานั้น ให้ความรับผิดชอบอยู่ที่เราเอง

เป็นก็แก้ไขกันไป กังวลก็ไม่ฝืน ยอมรับในปัจจุบัน สังเกตและยอมรับว่านี่คือส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์ของเรา ถ้าต่อสู้ไม่ไหว ก็ไปหาหมอ

ธรรมะคือ ธรรมชาตินั่นเอง คือเป็นสิ่งที่มีอยู่ในตัวเราและนอกตัวเรา เป็นเรื่องของเหตุปัจจัย สิ่งที่ตามมาจากเหตุปัจจัย ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกัน