คำของคุณพ่อ

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

คุณพ่อ (จุลินทร์ ล่ำซำ) ถ่ายกับลูกๆ ในชุดไว้ทุกข์หลังคุณแม่ (สงวน) เสียชีวิต

คำของคุณพ่อ ที่ทำให้จำนงศรีมาเป็น”ป้าศรี”วันนี้

1. “อย่าลืมนะ ว่าเงินที่คุณพ่อส่งศรีไปเรียนเมืองนอกน่ะ เป็นเงินของคนไทยนะ อย่าลืม”

  ประโยคนี้ เมื่อตอนที่ ป้าศรีจะออกเดินทางไปประเทศอังกฤษ ในวัย 12 ขวบ… นี่ อายุอีกไม่กี่ปีจะ 90 ยังไม่ลืมเลย

2. “อย่าบังอาจไปรังเกียจเขา เขามีบุญคุณกับเรา เรา(ธนาคาร) อยู่ได้เพราะลูกค้าที่เป็นคน (ธรรมดาๆ) อย่างเขา กลับไปนั่งที่เดิม และดูแลเขาให้ดีด้วย"

เมื่อป้าอายุสัก 10-11 ขวบ (ยังไม่ 12 เลย เพราะ 12 ขวบ 2 เดือนก็ไปแล้ว…ไปอังกฤษโน่น) ตอนนั้น ธนาคารกสิกรไทย ยังเป็นธนาคารเล็ก คิดว่ายังไม่มีสาขาต่างจังหวัด อุดรกำลังจะเป็นสาขาแรก(ถ้าจำไม่ผิด) เด็กหญิงจำนงศรีตาม (ไม่ได้อยากจะตามหรอก แต่คุณพ่อหิ้วไปเพื่อ 'ฝึก') เอ้า “ตาม”คุณพ่อไปอุดร เพื่อพิธีเปิดสาขาธนาคารที่นั่น

จำได้ว่าน่าจะเป็นเดือนธันวาคม หรือมกราคม อากาศหนาวสุดๆๆๆ หนาวกว่าหน้าหนาวสมัยนี้มากๆ

ในวันเปิดสาขาอุดร มีการเลี้ยงโต๊ะจีนหลายโต๊ะกลางแจ้ง น้ำค้างลงพร่างพรอย

(ไม่สนุกเลยสำหรับเด็กหญิงจำนงศรี ซึ่งเป็นเด็กคนเดียว

- พี่ชายทั้ง 2 ถูกส่งไปฝึกเผชิญความลำบากที่เกาลูนสมัยโน้น

ส่วนน้องสาวก็สบายบื๊อ #อยู่ที่บ้านกรุงเทพฯ)

คุณพ่อให้ “ศรี” ลูกสาวคนโตอายุประมาณ 11 ขวบ ตัวผอมเกร็งไปนั่งอีกโต๊ะ

คล้ายจะให้เป็นตัวแทนเจ้าภาพ มัง

ที่โต๊ะนี้ ป้านั่งใกล้ผู้ชายชาวบ้านสูงอายุตัวผอมมากๆ เขาเป็นคนไทยจีนที่ยังพูดภาษาไทยไม่ชัดนัก

(สมัยนั้นคนไทยจะเรียกคนจีน/ไทย อย่างออกจะไม่ให้เกียรติว่า“เจ๊ก”)

ชายผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นไซนัสหรืออะไรทำนองนั้น เพราะเขาไอโขลกๆ

และขากเสลดเขียวขลัก ลงในถ้วยกระเบื้องที่มีไว้เพื่อใส่ซุป

เด็กหญิงจำนงศรีรู้สึกสะอิดสะเอียนมากๆ จึงลุกขึ้นเดินกระมิดกระเมี้ยนไปหาคุณพ่อ กระซิบกระซาบฟ้อง และขอย้ายโต๊ะ…

ฮาฮ่า โดนเลย

 โดนดุเสียงเขียวเข้ม เข้มกว่า เสลดในถ้วยซุปซะอีก อายแขกสำคัญๆ ที่ร่วมโต๊ะของคุณพ่อด้วย

แล้วก็โดนชี้นิ้วให้กลับไปที่โต๊ะเดิมโดยด่วน สั่งให้ดูแลเขาให้ดี ดุทำนองว่าเราวิเศษอย่างไร ถึงได้อกตัญญูกับลูกค้าธนาคาร …

…โอยไม่ลืมเลย เข็ด…

3. "อีย์ ทำไม… ในเมื่อชาวบ้านเขากินได้ เราทำไมไปรังเกียจ (ทำนองว่า เราเหนือเขาอย่างไร?!)

เอาเลย เดี๋ยวถึงบ้านหัวหิน จะให้คนไปซื้อมาทอดให้กิน…”

ไอ๋หยา!!!

ประเภทใครกินอะไรได้เราก็ต้องกินได้ซิ อะไรทำนองนั้น

    จำได้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นที่บนถนนฝุ่นลูกรังแห้งแดงในวันร้อนระอุ ที่ใกล้ๆชะอำหรือหัวหิน สมัยนู้นนนน เด็กหญิงจำนงศรี ก็คงอายุราวๆ 11 ขวบนั่นแหละ นั่งรถจิ๊บเปิดประทุน ฝุ่นตะหลบ กระดอน กระด๊งกระเด๊ง ไปกับคุณพ่อ มีใครไปด้วยอีกจำไม่ได้ โชคชะตาดลให้ตัวแย้ ซึ่งมีลักษณะคล้ายกิ้งก่า วิ่งตัดหน้ารถ

ลูกสาวถามคุณพ่อว่า “ ตัวอะไรคะ”

คุณพ่อตอบว่า “ตัวแย้ ชาวบ้านเขากินกัน” เราก็ร้องว่า “ยี้”…

นั่นแหละ…โดนเลย

ลูกสาวคุณพ่อจงอย่า “ยี๊" อะไรต่อหน้าคุณพ่อเป็นอันขาด

คุณพ่อไม่ชอบลูกที่ไม่ติดดิน แต่ครั้งนั้นไม่ได้ต้องกินแย้หรอก

คงเป็นเพราะคนของคุณพ่อไปหามาไม่ได้ แต่ต้องกินจักจั่นทะเลทอดแทน

ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ นานถึง 70+ ปีมาแล้ว

แต่เป็นเรื่องที่ป้าศรีไม่เคยลืมเกี่ยวกับคุณพ่อ

รู้ตัวว่ามาเป็นอย่างนี้ได้ยามนี้ ก็เพราะการฝึกของคุณพ่อนี่แหละ

ปัญหาที่ขบไม่แตกคือ ทวีนุช น้องสาว ที่อายุน้อยกว่าป้าศรีแค่ปีกว่าๆ ไม่ยักโดนอย่างนี้

น้องนุชเป็นเด็กเรียบร้อย ท้วม ขาวปุย พูดน้อย เรียนเก่งน่ารัก

เวลาคุยรำลึกถึงคุณพ่อกัน ถามเขาว่าเขาไม่โดนอย่างนี้บ้างเหรอ

เขาก็ตอบว่า ไม่นะ

เอ ยังไงกันเนี่ย

สรุปว่า ยังไหงยังไง ป้าศรีก็รักคุณพ่อสุดหัวใจ

และรู้ดีว่าศรี เป็นดวงใจของคุณพ่อ คุณพ่อจึงให้ toughness มาเป็นสมบัติประจำตัว

ป้าศรี

---

FB: โต๊ะป้าศรี CH Table