ขอบคุณชีวิต

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

บ่ายวันนี้ ขณะที่นั่งรถอยู่บนถนนอโศก

ผ่านโรงพยาบาลจักษุรัตนิน

เกิดความรู้สึกเย็นอิ่ม ปริ่มใจขึ้นมา

เป็นอาการของความรู้สึกขอบคุณชีวิต

ขอบคุณญาติมิตร ครูอาจารย์ บรรพบุรุษ บ้านเมือง สามี บริวาร ลูกๆ หลานๆ และเพื่อนร่วมโลกทั้งน้อยใหญ่ ตลอดจนมวลไม้ ใบหญ้า โลกธาตุ

ขอบคุณเหตุปัจจัย องค์รวมของความเป็นไป

ที่เอื้อให้ป้าศรียังมีชีวิต มาได้ยาวนานถึงปานนี้

พร้อมสุขภาพ ศักยภาพ

และประสบการณ์ทั้งทุกข์ ทั้งสุขมากมายหลายหลาก

ที่สำคัญที่สุดคือได้พบพระธรรม ธรรมะหรือสัจธรรมธรรมชาติที่พระพุทธเจ้าทรงค้นพบ

ชีวิตยาวนานขนาดที่นับอีกเพียง 3 ปีเศษ ก็จะครบ 90 ปี

เกินการคาดคำนวนของตัวเองสมัยยังสาวมานานโข

จำได้ว่า นางสาวจำนงศรี สมัยนั้นคิดว่าเมื่อตัวเองอายุ 60 ปี ก็จะแก่หงักล้มตายไปแล้ว

จะขอตอบแทนบุญคุณทุกสิ่งอย่าง

ด้วยการทำคุณประโยชน์อย่างที่ได้ทำมาต่อไปอย่างต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง

จะขอตอบแทนบุญคุณทุกสิ่งอย่าง

ด้วยการเป็น 'แสง' หรือ กระจกที่ 'สะท้อนแสง' ให้หัวใจของเพื่อนมนุษย์

เหมือนอย่างที่ Edith Wharton

นักเขียน ในคริสตศตวรรษที่ 19

เขียนไว้ ว่า

“There are two ways of spreading light: to be the candle or the mirror that reflects it.”

“มีสองทางที่จะกระจายแสงสว่าง…คือ เป็นเทียน(ต้นแสง) หรือ เป็นกระจกเงาที่สะท้อนแสงเทียนออกไป”

จาก FB: โต๊ะป้าศรี 16.03.2569

โพสต์ที่คล้ายกัน