ดินโกรธ แดดกร้าว กระด้างดังอิฐเผา ร้าวเป็นรอยๆ เด็กน้อยเท้าเปล่า กระโดด โหยงเหยงวิ่งผ่าน ทำเมล็ดมะขามหล่นกระเด็นผลุบลงในรอยร้าว

ฉันเลือกที่จะอยู่ในนี้ ฉันไม่ต้องการบิน...ในกรงนี้ มีงานที่ฉันจะสานไม่มีวันเสร็จ คุณไม่ชื่นใจรึคะ ฉันจะอยู่ในกรงนี้จนวันตาย

สุริยะวรมันจะกันแสง Suriyavaraman will weep ศิลาแลงทุกก้อนก็กร่อนไหว Each massive laterite block will shudder

good governance เป็นชีพจรของระบอบประชาธิปไตย ถ้าชีพจรเต้นอ่อนๆ ความเป็นประชาธิปไตยที่แท้จริงก็อาจจะขาดเรี่ยวแรงเป็นลมเป็นแล้งไปง่ายๆ

Khunying Chamnongsri Hanchanlash talks about the fundamental forces of life and the experiences which have enriched her literary work.

เพื่อนในชีวิต คือ สิ่งหรือคนที่ทำให้เกิดความรู้สึกมั่นคง และกำลังใจ ที่ทำให้มีสติในการเลือก การตัดสินใจ และการเผชิญปัญหา

เหงาดังว่าน้ำหยดจนหมดใจ Deep loneliness reigns as though the heart is utterly drained. เหลือสิ่งใดไว้บ้างระหว่างชีวิต

ร้อยชู้ฤๅเท่าเนื้อ เมียตน เมียแล่พันฤๅดล แม่ได้ Less than a wife is a hundred lovers, Less than a mother a thousand wives,

An artist left his tubes of acrylic colours lying around. His mother picked them up and amused herself by daubing them on pieces of paper

นกละเมอจิ๊บเบา เหมือนปลายเข็ม สะกิดเงาเงียบ Chirp of a dreaming bird pricks silence of the hours

ไม้ป่าทอดกิ่งกรองแดดวาดเงาบนผิวธาร ที่กระชิกชี้กับกรวด หิน และรากไม้

On thirty-eighth floor (and others vertically stacked below and above) rows of closed doors stare with white blanks of things

เจ. เค. โรว์ลิง พูดก็คือว่า สำหรับจิตที่ฝึกแล้ว ความตายเป็นเพียงแค่การผจญภัยครั้งใหญ่ครั้งต่อไป

ถึงจุดหนึ่งที่เห็นว่า อะไรที่ผ่านเข้ามาแล้ว มันก็ต้องผ่านออกไป มันไม่มีอะไรที่มันคงที่ค่ะ อันนี้เป็นการพูดแบบคนแก่

I discovered boxes filled with photographs I took in Asia in the early seventies. What have become all those faces?

This radiance flooding my heart when I look at you, is it not a spark from the life-thirsting light that was created

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเป็ดน้อยรูปหล่อชื่อ ปิง ปิงอาศัยอยู่กับพ่อ แม่ พี่สาวน้องสาว 2 ตัว พี่ชายน้องชายอีก 3 ตัว ป้าๆ น้าๆ 11 ตัว

อยากacknowledge คนที่มีบุญคุณในเรื่องการเขียน 4 คนด้วยกัน คือ ดร.มนตรี อุมะวิชนี ท่านจันทร์จิรายุ รัชนี ดร.เจตนา นาควัชระ คุณเทพศิริ สุขโสภา

Who ever is that Hops tippy-top hops Riding through the tree tops? With eyes so black And furs so white?

ในชั่วขณะนั้น เขาหลุดจาก‘คิด’(thinking) มาเป็น ‘สติ’ (awareness) ที่ให้ความตระหนักรู้ว่า“ชีวิตไม่จริงจังอย่างที่ความคิดมันปั้นให้เราเชื่อ”