ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ เมื่ออายุห้าสิบต้นๆ ข้าพเจ้าไปอยู่คนเดียวเพื่อปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม สุราษฎร์ธานี และวัดดอยธรรมเจดีย์ สกลนคร แห่งละ 3 เดือน ตั้งแต่นั้นมาก็จะชอบปลีกตัวไปอยู่คนเดียวตามชนบทป่าเขาครั้งละอาทิตย์สองอาทิตย์ ปีละ 2-3 ครั้ง จะเลือกไปในที่ตัวเองไม่เกี่ยวข้อง ยิ่งไม่คุ้นเคยด้วยยิ่งดี เป็นการเว้นวรรคที่อิสระ ปลอดจากความเป็นเจ้าของ ไม่เหมือนอยู่บ้านตัวเอง ที่มีใยบางบ้างหนาบ้างพันผูกอยู่ที่ใจ และที่มีอำนาจจัดการโน่นนี่ได้ ทำให้เป็นตัวตนที่วุ่นวาย..

ป้าศรี/คุณหญงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ความเหงาเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารู้จักดีมาก เพราะถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำที่มีแต่เด็กผู้หญิงล้วนๆ ในชนบทเล็กๆ เงียบๆ ริมทุ่งหญ้ากับป่าใหญ่ (New Forest) ทางใต้ของประเทศอังกฤษ เมื่ออายุเพียง 12 ปี พูดภาษาอังกฤษก็งูๆ ปลาๆ มิหนำซ้ำเด็กในโรงเรียนยังเป็นคนอังกฤษทั้งหมด ยกเว้นคนหนึ่งที่เป็นลูกครึ่งอังกฤษอเมริกัน อีก 1 หรือ 2 ปีต่อมา จึงมีเด็กโปรตุเกตที่เกิดปีเดียวกันเลย ชือ Teresa Correa de Barros เข้ามากลายเป็นเพื่อนรักกัน เพราะเป็นเด็กต่างชาติล้วนๆ เพ

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี รัตนิน ใครจะพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน ก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน … ฉันเป็นอย่างที่ฉันเป็น ฉันทำอย่างที่อย่างที่ฉันทำ ฉันไม่คาดหวังอะไร และยอมรับทุกอย่าง อย่างที่เป็นอยู่ … การเป็นอย่างนี้ ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น เราอยู่ในโลกที่ งานศพ สำคัญกว่าคนตาย ที่ การแต่งงาน สำคัญกว่าความรัก ที่ รูปร่างหน้าตา สำคัญกว่าจิตวิญญาณ เราอยู่ในวัฒนธรรมหีบห่อ ที่เดียจฉันท์คุณค่าของเนื้อใน คำพูดของ เซอร์แอนโธนี่ ฮ๊อปคินส์ ป้าศรี เป็นคนแปลเองทั้งหมดค่ะ เพราะคำพูดที่งามทั้งความหมาย ทั้งภาษา เ

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ รูปที่ 1 ถ่าย เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560(ผมขาว ตัวเดิม เสื้อเดิม ตอน 78) รูปที่ 2 ถ่าย เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 (ผมสี ตัวเดิม เสื้อเดิม ตอน 84) ธรรมะ ปรัชญาสายชรา หรือบทปรารภที่เหลวไหล แล้วแต่ใครจะมองนะคะ อะไรก็ “ช่างหัวมัน” “ช่างหัวมัน” เป็นภาษาเขียน ถ้าเป็นภาษาพูด มักจะออกเสียง (สะบัดๆให้ได้อารมณ์) ว่า “ชั่งหัวมัน” อารัมภบทด้วยภาคภาษา แล้วก็ต่อด้วยการอธิบายสีผมบนหัวของตัวเอง ว่า เออแล้วทำไมไม่ช่างหัวมันล่ะ  ทำไมไม่ปล่อย

สภาพจิตปัจจุบัน จึงไม่ได้กระทบแค่วันนี้ แต่กำลังสร้าง“รูปทรงของตนในอนาคต”และ “คุณภาพชีวิตในวัยชรา”ไปพร้อมกัน ฉะนั้น เวลาว่าง หรืออยู่คนเดียว ถามตัวเองว่า ”ใจฉัน สมองฉัน กำลังซ้อมอะไรอยู่ ขุดร่องไหลให้ความเคยชินทางอะไรอยู่”

ชีวิตเป็นสุขและสนุกขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ 53-54 กว่าๆ ยิ่งชีวิตเหลือน้อย ก็ยิ่งรู้ค่าของแต่ละวัน ใจคนเรามันเหมือนเพชรนะ มันสุกใสในตัวของมันเอง

ลุงเจเจ ไปแสดงฝีมือกีตาร์ บนเวทีที่ สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา เล่นเพลง Auld Lang Syne

“จงรักษาการทำงานของต่อมไพเนียล Pineal Gland ในสมองไว้ให้ดี แล้วจะไม่แก่ แต่จะคงความเป็นหนุ่มสาวได้เสมอ”

ในทุกหน้าฝน คนไข้จะมานอนกันเต็มโรงพยาบาลด้วยแผลติดเชื้อที่ขา หลายคนอาการหนักจนเป็นโรคเนื้อเน่า บางคนถึงขั้นต้องตัดขาทุกคน ไปสัมผัสยาฆ่าหญ้ามา...

พลบค่ำ ผืนน้ำบางกระเจ้า น้ำกับฟ้าค่อยๆคายแสงให้ค่ำคืน ลมเย็นชื่นราวคลื่นมนตรา พัดพาย ผ่านหาย ไร้รอย ไร้รูป ไร้เสียง เพียงผัสสะ เนียนละไม ผัสสะแค่ผิวกาย สู่ใจรู้ ผิว…ใจ… “ของ”ใครหรือ หรือแค่ ผิว ใจ รู้ บัดเดียว… มี… ไม่มี… จำนงศรี (ป้าศรี) บางกระเจ้า 06.01.2569

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ (ป้าศรี) ข้าพเจ้ามีสามีชื่อ ชิงชัย ที่ไม่ค่อยชอบชิงชัยจากใคร ยกเว้นในสนามเทนนิสหรือที่โต๊ะปิงปอง และเรียกเขาว่า เจเจ แทนชื่อจริงที่ไม่สอดคล้องกับนิสัยเขานัก ส่วนชื่อภาษาอังกฤษนั้นเขาเองสะกดว่า Jingjai ฝรั่งทั้งหลายจึงออกเสียงว่า ‘จริงใจ’ ซึ่งข้าพเจ้าว่าเข้าท่า เจเจเคยเป็นผู้อำนวยการกองทุนระหว่างประเทศนานถึง 17 ปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เขาให้ทุนและประเมินผลการวิจัยเพื่อการพัฒนาในประเทศต่างๆ ไม่ต่ำกว่า 10 ประเทศ เขาจึงมีประสบการณ์เรื่องลูกน้องหลายชา

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ (ป้าศรี) ภาพจาก https://billandpaige.com/tag/cormorant-fishermen/ บทความ(พิลึกๆ)นี้ เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 18 ปีแล้วนะคะ เจ้าหลานชายที่อายุ 6 ขวบ ตอนนั้น ขณะนี้อายุ 24-25 แล้วค่ะ ………….. บทความนี้ชื่อ “อุ๊ยตาย คุณยายตกนํ้า“ มีคำอุทานโบราณๆ ที่ข้าพเจ้าไม่ค่อยรู้สึกร่วมสักเท่าไร คือ “อุ๊ยตาย ตาเถรตกน้ำ” ถ้าเปลี่ยนเป็น... “อุ๊ยตาย คุณยายตกน้ำ” น่าจะเข้าท่ากว่า เมื่อต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ข้าพเจ้ากับลูกหลานพากันไปเที่ยวกุ้ยหลินใ

เมื่อหมอเรียนรู้จากน้ำตาผู้ป่วย ความเจ็บปวดที่ “ไม่เห็นด้วยตา” แต่ “ได้ยินด้วยหัวใจ”

คุณค่าแท้จริงของแบงก์ 1,000 บาทไม่ได้ลดลงเลย แม้มันจะถูกขยำ ถูกเหยียบย่ำ ถูกทำให้สกปรก คุณค่าของมันยังคงเท่าเดิม

จากคนที่คุณหมอเคยหยิบยื่นแสงสว่างให้ในวันที่ชีวิตมืดมนที่สุด

สารสื่อประสาทต่าง ๆ ในสมอง และ วิธีใช้ชีวิตให้มีความสุข สำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า รวมถึงคนทุกคนที่ต้องการชีวิตที่ “เบิกบา

“บางครั้ง ความขมในชีวิต ถ้าเล่าด้วยอารมณ์ขัน มันจะกลายเป็นกำลังใจ ให้เรายืนหยัดต่อไปได้”

'Lilit Pra Law', a poetic epic treasured as one of the most beautiful gems of Thai literature.

เราก็มีอีกส่วนที่คนที่เป็นนักผัดฯ เขาเรียกส่วนนี้ว่า Gratification Monkey หรือลิงแห่งความสุขสมใจแบบฉับพลัน

จากบันทึกส่วนตัวของ คุณหญิงจำนงศรี ที่เขียนไว้เมื่อคราวไปปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม แม้วันเวลาจะผ่านไปสิบห้าปี แต่ยังทรงคุณค่าอยู่เสมอ