พลบค่ำ ผืนน้ำบางกระเจ้า น้ำกับฟ้าค่อยๆคายแสงให้ค่ำคืน ลมเย็นชื่นราวคลื่นมนตรา พัดพาย ผ่านหาย ไร้รอย ไร้รูป ไร้เสียง เพียงผัสสะ เนียนละไม ผัสสะแค่ผิวกาย สู่ใจรู้ ผิว…ใจ… “ของ”ใครหรือ หรือแค่ ผิว ใจ รู้ บัดเดียว… มี… ไม่มี… จำนงศรี (ป้าศรี) บางกระเจ้า 06.01.2569

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ (ป้าศรี) ข้าพเจ้ามีสามีชื่อ ชิงชัย ที่ไม่ค่อยชอบชิงชัยจากใคร ยกเว้นในสนามเทนนิสหรือที่โต๊ะปิงปอง และเรียกเขาว่า เจเจ แทนชื่อจริงที่ไม่สอดคล้องกับนิสัยเขานัก ส่วนชื่อภาษาอังกฤษนั้นเขาเองสะกดว่า Jingjai ฝรั่งทั้งหลายจึงออกเสียงว่า ‘จริงใจ’ ซึ่งข้าพเจ้าว่าเข้าท่า เจเจเคยเป็นผู้อำนวยการกองทุนระหว่างประเทศนานถึง 17 ปี ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เขาให้ทุนและประเมินผลการวิจัยเพื่อการพัฒนาในประเทศต่างๆ ไม่ต่ำกว่า 10 ประเทศ เขาจึงมีประสบการณ์เรื่องลูกน้องหลายชา

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ (ป้าศรี) ภาพจาก   https://billandpaige.com/tag/cormorant-fishermen/ บทความ(พิลึกๆ)นี้ เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 18 ปีแล้วนะคะ เจ้าหลานชายที่อายุ 6 ขวบ ตอนนั้น ขณะนี้อายุ 24-25 แล้วค่ะ ………….. บทความนี้ชื่อ “อุ๊ยตาย คุณยายตกนํ้า“ มีคำอุทานโบราณๆ ที่ข้าพเจ้าไม่ค่อยรู้สึกร่วมสักเท่าไร คือ “อุ๊ยตาย ตาเถรตกน้ำ” ถ้าเปลี่ยนเป็น...  “อุ๊ยตาย คุณยายตกน้ำ” น่าจะเข้าท่ากว่า เมื่อต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ข้าพเจ้ากับลูกหลานพากันไปเที่ยวกุ้ยหลินใ

ป้าศรีกับลุงเจเจ มีอะไรที่แตกต่างหลายอย่าง…เยอะแยะมากๆ เริ่มจากคนหนึ่งเกิดปีกระต่าย อีกคนหนึ่งปีม้า สองตัวนี้มีที่เหมือนก็แค่ตรงความเร็ว

เมื่อหมอเรียนรู้จากน้ำตาผู้ป่วย ความเจ็บปวดที่ “ไม่เห็นด้วยตา” แต่ “ได้ยินด้วยหัวใจ”

คุณค่าแท้จริงของแบงก์ 1,000 บาทไม่ได้ลดลงเลย แม้มันจะถูกขยำ ถูกเหยียบย่ำ ถูกทำให้สกปรก คุณค่าของมันยังคงเท่าเดิม

จากคนที่คุณหมอเคยหยิบยื่นแสงสว่างให้ในวันที่ชีวิตมืดมนที่สุด

สารสื่อประสาทต่าง ๆ ในสมอง และ วิธีใช้ชีวิตให้มีความสุข สำหรับผู้ป่วยโรคซึมเศร้า รวมถึงคนทุกคนที่ต้องการชีวิตที่ “เบิกบา

“บางครั้ง ความขมในชีวิต ถ้าเล่าด้วยอารมณ์ขัน มันจะกลายเป็นกำลังใจ ให้เรายืนหยัดต่อไปได้”

'Lilit Pra Law', a poetic epic treasured as one of the most beautiful gems of Thai literature.

เราก็มีอีกส่วนที่คนที่เป็นนักผัดฯ เขาเรียกส่วนนี้ว่า Gratification Monkey หรือลิงแห่งความสุขสมใจแบบฉับพลัน

จากบันทึกส่วนตัวของ คุณหญิงจำนงศรี ที่เขียนไว้เมื่อคราวไปปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม แม้วันเวลาจะผ่านไปสิบห้าปี แต่ยังทรงคุณค่าอยู่เสมอ

ผมอ่านดุจนาวากลางมหาสมุทร ด้วยความเข้าใจ เกือบจะเรียกได้ว่าปรุโปร่งถึงพัฒนาการของตระกูล เพราะผมเป็นลูกจีนเกิดและโตในสังคมคนจีนในเมืองไทย

หนังสือหรือถ้อยคำเป็นทั้งอุปสรรคและอุบายในตัวเอง ที่จะน้อมนำให้ผู้คนที่มักเคยชินกับการวางความรับรู้ไว้ข้างนอก ให้เข้ามาอ่านหนังสือเล่มใน

คุณหญิงใช้คำอย่างอิสระ และเขียนอย่างอิสระไม่ต้องพะวงกับสัมผัสของฉันทลักษณ์ ปล่อยให้มันซื่อตรงกับ “ผัสสะ” ทางใจ กับสิ่งที่กระทบอายตนะอื่น

Sometime I wish there were no words so that we could talk with our hearts translate thoughts to smiles and lite ballads with our eyes

วรรณกรรมบันทึกที่แฝงข้อคิดและความหมายให้ต้องใคร่ครวญ เจ้าตัวเบื่อ-เจ้าตัวเหงา เป็นตัวอันตรายที่กัดกินใจมนุษย์ให้ชีวิตสิ้นสุด สิ้นความหมาย

ชีวิตของเรา เรายังชีพด้วยการกินของตาย แล้วทำไมเวลาที่ตายไป เราถึงเป็นเครื่องต่อชีวิตอื่นให้ดำรงอยู่บ้างไม่ได้

กาลเวลาและความเปลี่ยนแปลงทำให้ 'จึงลิ้ม' เมืองท่าที่ครั้งหนึ่งเคยมีเรือสินค้าจอดอยู่นับร้อยๆ ลำ กลายเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบเหงาเศร้าโทรม

ชีวิตคนเรามีค่าเกินกว่าที่จะเสียเวลากับการมองคนอื่นและมองตัวเองในแง่ลบ