“แม้ไม่มีตาซ้าย ก็ยังมีตาขวามิใช่หรือ” ​บทเรียนชีวิตจากคุณพ่อโพธิพงษ์ ล่ำซำ ถึง “มาดามแป้ง” และเรื่องเล่าของรั้วบ้านตรงกันเมื่อ 80 ปีก่อน

ท่านอาจารย์ชยสาโร เป็นผู้ที่ฝังเมล็ดพันธุ์เมล็ดหนึ่งไว้ในใจป้าศรี เมื่อ 20 กว่าปีมาแล้ว เป็นเมล็ดพันธุ์ทางความคิดและจินตนาการ ที่ทำให้เกิดการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายอย่างเป็นระบบในประเทศไทย เมล็ดพันธุ์ที่งอกงามขึ้นมาเป็น “ชีวามิตร วิสาหกิจเพื่อสังคม”

‘การตายดี’ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่คือการเตรียมตัวอย่างมีศักดิ์ศรี ประสบการณ์นั้นทำให้เธอก่อตั้ง ‘ชีวามิตร’ พื้นที่สนทนาเรื่องปลายทางชีวิต เพื่อให้ผู้คนได้พูดคุยและเตรียมตัวก่อนถึงวันนั้น

วันนี้อ่าน ปราย พันแสง เขียนเรื่อง สมาธิเคลื่อนไหว เธอบอกว่าการเย็บและปักผ้า ก็เป็น สมาธิเคลื่อนไหว ป้าศรีก็เลยเอารูป งานปักผ้าแบบ “ตามใจเข็ม” งานล่าสุดของป้าศรีเองมาแสดงในเพจค่ะ

วันนี้ ป้าศรีกับ Perplexity AI อยากชวนให้มามองใกล้ตัว ว่ามีคลื่นอะไรคอยกระตุกการรับรู้ทางใจเราอยู่บ้างในชีวิตประจำวัน

ความเกลียดของเราเองนั้น เป็นมโนกรรมที่ผูกมัดเรา จองจำเราไว้กับเขา นานเท่าที่ความเกลียดชังยังไม่มลายหายจนกลายเป็นศูนย์

ผู้หญิงคนหนึ่งเคยมีศัตรูคู่แค้นที่ฟาดฟันกันทุกกระบวนยุทธ์ ไม่ใช่แค่ระดับทะเลาะเบาะแว้งธรรมดาๆ แต่เข้าขั้นที่เล่นงานกันให้ถึงแหลกหลุด ที่ทำให้ยิ่งสาหัสก็เพราะสามีเธอเองเป็นเหตุความขัดแย้ง

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่แม่วัย 86 คนหนึ่งกับลูกสาววัย 61 กำลังนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ อยู่ๆแม่ก็ร้องว่า “ว้าว… มันผ่านไปเร็วจัง”

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ป้าศรีทุ่มหัวใจเขียนบทความนี้จนดึกดื่น ถ้าใครอ่านจนจบได้ และแชร์ต่อได้ ป้าศรีจะขอบคุณมากค่ะ วันหลังจะได้เขียนยาวๆอย่างนี้อีก วันนี้ 21 กรกฎาคม โรบิน วิลเลียมส์ (Robin Williams) นักแสดงตลกขวัญใจคนทั้งโลก มีอายุครบ 75 ปี (ถ้ายังมีชีวิต) ทว่าเขา จบชีวิตตัวเองไปแล้ว ตั้งแต่วัย 63 ท่ามกลางความตกใจ เศร้า แปลกใจ และงุนงง ของทุกคนที่เคยหัวเราะร่วมไปกับเขา ภาพโดย : Kingkongphoto & www.celebrity-photos.com from Laurel, Maryland, USA - Robin Williams,

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ เมื่ออายุห้าสิบต้นๆ ข้าพเจ้าไปอยู่คนเดียวเพื่อปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม สุราษฎร์ธานี และวัดดอยธรรมเจดีย์ สกลนคร แห่งละ 3 เดือน ตั้งแต่นั้นมาก็จะชอบปลีกตัวไปอยู่คนเดียวตามชนบทป่าเขาครั้งละอาทิตย์สองอาทิตย์ ปีละ 2-3 ครั้ง จะเลือกไปในที่ตัวเองไม่เกี่ยวข้อง ยิ่งไม่คุ้นเคยด้วยยิ่งดี เป็นการเว้นวรรคที่อิสระ ปลอดจากความเป็นเจ้าของ ไม่เหมือนอยู่บ้านตัวเอง ที่มีใยบางบ้างหนาบ้างพันผูกอยู่ที่ใจ และที่มีอำนาจจัดการโน่นนี่ได้ ทำให้เป็นตัวตนที่วุ่นวาย..

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ โพสต์นี้สำคัญนะคะ ขอให้อ่านเถอะ คนโบราณบอกลูกหลานว่า “รู้ไว้ ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม” หมายความว่า ความรู้ดีๆน่ะรู้ไว้เถอะ… ไม่ถึงกับ หนักหัวหนักตัวนักหรอก Image by Alan Frijns from Pixabay ป้าศรีเอาคำบอกเล่าของ ศูนย์ต่อต้านข่าวปลอมแห่งประเทศไทยมาค่ะ เป็นการสอนวิธีแยกแยะให้ว่า บุคคลในคลิปเป็นคนจริง หรือเป็นเฟค ที่เรียกว่า Deepfake หรือไม่ เพื่อให้เรารู้ทันก่อนที่จะตกเป็นเหยื่อ “Deepfake” คือ เทคโนโลยีที่ใ

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ภาพ: Mürren ; Switzerland ป้าศรีเขียนบทความนี้มานานมากแล้ว สมัยนั้นเชื่อกันว่า ประโยคที่โด่งดังเกี่ยวกับการเดินขึ้นภูเขานี้ เป็นคำของ Gabriel Gracia Marquez แต่ปรากฏว่า…ไม่ใช่ … ทุกวันนี้ก็ยังเป็นที่โต้เถียงกันอยู่ว่า ใครพูดหรือเขียนประโยคนี้ จากที่ไหน - เส้นทางกับยอดเขา - กาเบรียล เกร์เซีย มาร์เกซ นักเขียนรางวัลโนเบลชาวโคลัมเบีย ได้ส่งจดหมายลาเพื่อนๆ เมื่อใกล้เวลาที่เขาจะจากโลกไปด้วยโรคมะเร็งในต่อมน้ำเหลือง เขาเล่าถึงความคิด

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี รัตนิน ใครจะพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน ก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน … ฉันเป็นอย่างที่ฉันเป็น ฉันทำอย่างที่อย่างที่ฉันทำ ฉันไม่คาดหวังอะไร และยอมรับทุกอย่าง อย่างที่เป็นอยู่ … การเป็นอย่างนี้ ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น เราอยู่ในโลกที่ งานศพ สำคัญกว่าคนตาย ที่ การแต่งงาน สำคัญกว่าความรัก ที่ รูปร่างหน้าตา สำคัญกว่าจิตวิญญาณ เราอยู่ในวัฒนธรรมหีบห่อ ที่เดียจฉันท์คุณค่าของเนื้อใน คำพูดของ เซอร์แอนโธนี่ ฮ๊อปคินส์ ป้าศรี เป็นคนแปลเองทั้งหมดค่ะ เพราะคำพูดที่งามทั้งความหมาย ทั้งภาษา เ

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ รูปที่ 1 ถ่าย เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2560(ผมขาว ตัวเดิม เสื้อเดิม ตอน 78) รูปที่ 2 ถ่าย เดือนธันวาคม พ.ศ. 2566 (ผมสี ตัวเดิม เสื้อเดิม ตอน 84) ธรรมะ ปรัชญาสายชรา หรือบทปรารภที่เหลวไหล แล้วแต่ใครจะมองนะคะ อะไรก็ “ช่างหัวมัน” “ช่างหัวมัน” เป็นภาษาเขียน ถ้าเป็นภาษาพูด มักจะออกเสียง (สะบัดๆให้ได้อารมณ์) ว่า “ชั่งหัวมัน” อารัมภบทด้วยภาคภาษา แล้วก็ต่อด้วยการอธิบายสีผมบนหัวของตัวเอง ว่า เออแล้วทำไมไม่ช่างหัวมันล่ะ  ทำไมไม่ปล่อย

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ บรรดาสาวๆ นักท่องเที่ยวจีน ชอบที่จะพากันแต่งชุดกิโมโนสีอ่อนสีหวาน มาเดินในสวนวัดโบราณบนภูเขา สวนรอบวัดคิโยมิซุเดระ (Kiyomizu Dara) กำลังอยู่ในฤดูที่ดอกอาเซเลียสีชมพูแดง ชมพูส้ม บานสพรั่ง นักท่องเที่ยวสาวๆ ชาวจีนเหล่านี้ แต่ง kimono กิโมโนกันได้สวยจริงๆ บนต้นทางเดินขึ้นเขาไปวัด มีร้านเปิดให้นักท่องเที่ยวเช่ากิโมโนสวยๆ ร้านเหล่านี้ และร้านขายของที่ระลึกตลอดจนขนมและไอศครีม ตั้งอยู่กันเรียงรายแน่นขนัด ป้าศรีเข้าไปขอถ่ายรูปสาวสวยจากเมืองจีน 2 คน.

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ คืนก่อนโน้น ที่ Monzayu Monju ป้าศรีออกไปเดินกลางคืน แถววัดหน้าโรงแรมมืดสลัว เงียบสงบ วังเวง ไม่มีคนสักคน ป้าศรีมีประสบการณ์การออกไปเดินเงียบๆตอนกลางคืนในประเทศต่างๆ ทว่า ในชนบทญี่ปุ่นนี้ ป้าพบว่าเป็นบรรยากาศที่ยาก เกินกว่าที่จะบรรยาย ป้าศรี 18.05.2569 จาก :FB โต๊ะป้าศรี https://www.facebook.com/chamnongsritable/posts/pfbid0eJaAnARdWCUkvgWgzgSpwTDFfm9VACUce6YZuexVFhWBBaESNuU2CrSo3Cs7BgJWl

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ หมอไต๋กับจ๋า ในป่าไผ่ Arashiyama Bamboo Grove ห่างจากเกียวโต ประมาณ 50 กม. พื้นที่นี้ ปรากฏในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นตั้งแต่ก่อนยุคเฮอัน (Heian Period, ค.ศ. 794-1185) เ ป็นสถานที่พักผ่อนของชนชั้นสูงและเจ้านายญี่ปุ่น ที่นี่ มีการสร้างวิลล่าในภูเขา เพื่อเป็นที่พักผ่อนของจักรพรรดิซากะ (Emperor Saga) ในยามเกษียณ ซึ่งกลายมาเป็นวัดไดคะคุจิ (Daikakuji) ในภายหลัง เชื่อกันว่า พระสงฆ์ชาวพุทธนำต้นไผ่มาปลูกในญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 801 เมื่อเดินทางกลับ

แก่ก็แก่เถอะ ป้าศรีขอแก่แบบลิงๆค่างๆบ้าง ไต๋สั่งให้แม่ไต่ขึ้นไปเพื่อถ่ายรูป สไตล์ที่เขาจำได้เมื่อสมัยเขายังเด็ก เหตุเกิดระหว่างไปเดินกันเช้านี้ เขากลัวว่า FC จะไม่รู้จักคุณหญิงตัวจริง ดีใจนะที่ผิวโลกนี้มันไม่ราบเรียบ มันตะปุ่มตะป่ำเหมือนชีวิตคนเราเลย ถ้าผิวโลกไม่มีเขา ไม่มีห้วย ให้ได้ขึ้นบ้าง ให้ได้ลงบ้าง ร่างกายมนุษย์ก็ไม่แข็งแรง ถ้าชีวิตเรียบราบไปหมด จิตใจคนจะแข็งแกร่งได้อย่างไรล่ะ จริงไหม ป้าศรี 20.05.2568 จาก :FB โต๊ะป้าศรี https://www.facebook.com/chamnongsritable/posts/

ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ร้านน้ำชาในเกียวโตร้านนี้ ชื่อ “2 D” หมายถึง 2 มิติ หรือ 2 Dimensions เป็นการตกแต่งร้านแบบภาพลวงตา ด้วยเส้นดำ บนพื้นขาว ป้าศรีคิดว่า ศิลปินสร้างสรรค์ ที่ตกแต่งร้านเป็นคนที่คิดเก่งจริงๆ แม้กระทั่งชุดเสื้อผ้าพนักงานเสิร์ฟ ลวดลายเส้นสีดำ ใช้เส้นดำใหญ่/เล็ก บนพื้นผ้าสีขาว ก็ดูเป็น 2 มิติไปหมด หลอกตาให้เห็นไปว่า ไม่มีความลึกใดๆ ป้าศรีรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปใน โลกของ Alice in Wonderland ยังไงก็ไม่รู้ เอ…ขนมอร่อยไหมจำไม่ได้ มัวแต่สนุก และประทับใจกับ

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ปัจจุบัน ป้าศรีพูดได้เลยว่า “ไม่กลัวผี” แต่ เมื่อก่อนนี้กลัวค่ะ เมื่อสมัยเด็กๆ นั้น กลัวมาก ทว่า จนบัดนี้ ป้าศรีก็ยังไม่ชอบดูหนังผี ยิ่งหนังผีญี่ปุ่นยิ่งจะไม่ดูอย่างเด็ดขาด ไม่มองแม้หนังตัวอย่าง เพราะเห็นด้วยอย่างยิ่ง กับใครๆที่บอกว่า หนังผีญี่ปุ่นน่ากลัวกว่าหนังผีฝรั่งอย่างเทียบกันไม่ติด ถ้าพูดถึงผีญี่ปุ่น ก็จะต้องพากันนึกถึงผู้หญิงหน้าซีดขาว ตาแข็ง ผมดำ ยาวปรกหน้า สวมใส่ชุดศพผ้าฝ้ายสีขาว ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหาช้า ๆ เหมือนจะรู้ดีว่า เราไปไหนไม่รอดหร