ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
ป้าศรี/คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์
“แม้ไม่มีตาซ้าย ก็ยังมีตาขวามิใช่หรือ”
บทเรียนชีวิตจากคุณพ่อโพธิพงษ์ ล่ำซำ ถึง “มาดามแป้ง” และเรื่องเล่าของรั้วบ้านตรงกันเมื่อ 80 ปีก่อน
ในวัยเพียง 25 ปี วัยกำลังสดใสและเปี่ยมด้วยฝัน “มาดามแป้ง” นวลพรรณ ล่ำซำ ต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ในชีวิต เมื่ออาการม่านตาอักเสบข้างซ้าย ทวีความรุนแรงจนเกือบทำให้เธอต้องเสียการมองเห็นไปอย่างถาวร ความกลัวและความสิ้นหวังในวัยเยาว์แทบจะทลายโลกทั้งใบของเธอลง
ทว่า ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด คำสอนของคุณพ่อ โพธิพงษ์ ล่ำซำ กลับกลายเป็นแสงสว่างที่ปลุกให้เธอลุกขึ้นสู้ใหม่อีกครั้ง ด้วยประโยคสั้นๆ แต่ทรงพลังว่า:
"แม้ลูกไม่มีตาซ้าย ลูกก็ยังมีตาขวามิใช่หรือ... ไม่มีอะไรเป็น It’s not the end of the world"
คำสอนนี้ไม่เพียงแต่ช่วยรักษาหัวใจของมาดามแป้งในวันนั้น แต่ได้กลายมาเป็น "เข็มทิศชีวิต" ที่เธอพกติดตัวมาจนถึงปัจจุบัน ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับมรสุมหรืออุปสรรคใหญ่หลวงเพียงใด เธอจะยึดมั่นในความคิดที่ว่า “ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ”
ดวงตาสดใส และหมอคู่ใจจากบ้านฝั่งตรงข้าม
ปัจจุบัน หากใครได้พบเห็นมาดามแป้ง ต่างก็ต้องชื่นชมในดวงตาทั้งสองข้างที่ยังคงประกายใสแหน๋วและสวยงามไม่เปลี่ยน ซึ่งเบื้องหลังความงดงามและการรักษาดวงตาคู่สำคัญนี้ ต้องยกความดีความชอบให้กับการดูแลอย่างใกล้ชิดจาก "หมอไต๋ - นพ.สรรพัฒน์ รัตนิน" แห่งโรงพยาบาลจักษุรัตนิน
สายสัมพันธ์ระหว่าง "มาดามแป้ง" และ "พี่ไต๋" ไม่ใช่แค่เพียงคนไข้กับคุณหมอผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น แต่ย้อนไปในวัยเด็ก ทั้งคู่คือเด็กน้อยบ้านใกล้เรือนเคียงที่มีอายุกระทบไหล่ห่างกันเพียง 5–6 ปี บ้านสองหลังตั้งอยู่ตรงข้ามกัน เพียงแค่วิ่งข้ามถนนเล็กๆ สำหรับคนเดิน ประตูบ้านก็หันหน้าเข้าหากันแล้ว มิตรภาพอันบริสุทธิ์จากเด็กตัวเล็กๆ ที่เคยเล่นด้วยกัน จึงเติบโตมาเป็นคุณหมอผู้ดูแลดวงตาคู่สำคัญของน้องสาวคนนี้ตลอดมา
ย้อนวัย 80 ปี: มวยถูกคู่ “พี่ปื๊ด ลิงปีจอ” กับ “ยัยศรี กระต่ายมีเขี้ยว”
ความผูกพันนี้ยังคาบเกี่ยวไปถึงรุ่นใหญ่อย่างคุณพ่อ โพธิพงษ์ ล่ำซำ หรือ "พี่ปื๊ด" ของน้องๆ ในซอย
หากย้อนเวลากลับไปเมื่อกว่า 80 ปีก่อน ในบรรดาเด็กๆ ยุคนั้น ป้าศรี (คุณหญิงจำนงศรี (ล่ำซำ) หาญเจนลักษณ์) คือ "คู่กัด" เบอร์หนึ่งของพี่ปื๊ด!
พี่ปื๊ด (เกิดปีจอ) ผู้มีวัยแก่กว่าป้าศรี (เกิดปีเถาะ) ราวๆ 5–6 ปี มีความสุขและสนุกสนานในวัยเด็กคือการได้แหย่ "ยัยศรี" เป็นชีวิตจิตใจ เหตุผลง่ายๆ เพราะยัยศรีเป็นเด็กสู้คนและกัดกลับทุกดอก ไม่เหมือน "ทวีนุช" น้องคนสุดท้องที่มักจะนิ่งๆ ไม่ตอบโต้
บรรยากาศภาพความทรงจำในอดีตจึงเปรียบเสมือน "ลิงที่ชอบมาแหย่กระต่าย" เพียงแต่กระต่ายน้อยตัวนี้ไม่ได้น่ารักยอมคนง่ายๆ เพราะเป็น "กระต่ายมีเขี้ยว" ที่พร้อมจะสวนกลับพี่ปื๊ดได้ทุกเมื่อ!
ความทรงจำที่ไม่เคยพร่ามัว
แม้วันคืนอันแสนสนุกเหล่านั้นจะล่วงเลยผ่านมากว่า 80 ปี และเด็กๆ ในวันนั้นต่างเติบโตไปมีเส้นทางชีวิตและสร้างประโยชน์ให้สังคมในบทบาทที่ยิ่งใหญ่ แต่ความรัก ความผูกพัน และรอยยิ้มจากอดีตยังคงแจ่มชัดเสมอ
จากบทเรียนเรื่องดวงตาของคุณพ่อโพธิพงษ์ที่ถ่ายทอดสู่มาดามแป้ง มาจนถึงเรื่องราวของบ้านสองหลังที่ประตูตรงกัน... ทำให้เราได้เห็นว่า สิ่งที่ช่วยรักษาทั้ง "ดวงตา" และ "หัวใจ" ของคนเราให้ยังคงสดใสได้อยู่เสมอ ไม่ใช่แค่เพียงเทคโนโลยีทางการแพทย์ แต่คือ กำลังใจจากครอบครัว และมิตรภาพอันอบอุ่นที่งดงามข้ามผ่านกาลเวลา นั่นเอง
ที่มา: บทความโต๊ะป้าศรี
ภาพ: เพจมาดามแป้ง
FB: โต๊ะป้าศรี CH Table
ความคิดเห็น