

สำนวนไพเราะ สำเนียงเสนาะ
การรวมงานบทกวีครั้งแรกเกิดจากการที่อาจารย์เจตนา (ดร.เจตนา นาควัชระ)ให้กำลังใจว่างานที่เขียนๆ ไว้ ดีพอที่จะพิมพ์เป็นเล่มให้ผู้ที่สนใจได้อ่าน


วันนี้ ผู้หญิงทำร้ายผู้หญิงด้วยกันเอง
ชีวิตของคุณหญิงก็เป็นดุจนาวากลางมหาสมุทรชีวิตเช่นกัน คลื่นลมชีวิตหล่อหลอม จนแข็งแกร่ง และธรรมะในเรือชีวิตเกลาจิตใจจนงดงาม


ที่เห็นและเป็นอยู่...กวีนิพนธ์ไทย
ดูเหมือนกวีไทยจะอยู่ในความเงียบงัน
สถานการณ์การอ่าน การเขียนกวีค่อนข้างเฉื่อยและเหนื่อยล้า มีการจัดงานอ่านบทกวีปลุกกระแสบรรยากาศ


‘ตัวตนสร้างทุกข์ไม่มีที่สิ้นสุด’
เจ้าตัวตนของเราที่ทำให้เราคิดว่าตัวเองสำคัญนัก ตัวตนนี่แหละสร้างความทุกข์ให้มนุษย์ไม่มีที่สิ้นสุด...


ถึง ลูกๆ ของแม่
แต่ที่ชัดแจ้งกว่าแห่งใด เสียงแม่จะแว่วในหัวใจ แววตาแม่จะฉายในวิญญาณของลูกเอง ยามที่ลูกต้องการ


9 ยอดกุลสตรี ปี 2544
งานมอบโล่รางวัลเกียรติยศให้แก่กุลสตรีทั้ง 9 คน


งามสง่าผ้าไทย
คุณหญิงเห็นว่าการแต่งตัวเป็นส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิต แต่ละวันเลือกตามกาละและความสะดวก ปกติจะนุ่งผ้าไทยในชีวิตประจำวัน


ธรรมะ ศิลปะ และศรัทธา ของคุณหญิงจำนงศรี รัตนิน
เราไม่เคยรู้ว่า มีการเรียนรู้อีกประเภทหนึ่งที่เกิดจากใจที่นิ่งใส เป็นความรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของกายกับใจเรา


สานฝันตั้ง “มูลนิธิ” กับครูจันทร์แรม
ปัญหาของเด็กผู้หญิงในภาคเหนือ ซึ่งนอกจากจะเป็นผู้ที่ด้อยโอกาสทางการศึกษาแล้ว เมื่อโตขึ้นก็มักจะถูกชักชวน ล่อลวงหรือถูกซื้อ-ขายไปเป็นโสเภณี


Kunthong, You Will Return at Dawn
Not a drop of rain has fallen and the fields are parched but Mother's once barren heart blooms with hope


A Moring in Early Monsoon
She knew that her man would be shot down like an animal the moment he came within their rifle range.


The Bondage
“I know. But, with me, everything is up to my master. We are the same, Nak. It’s duty first,” Hern said tersely. “So, how shall we do it?”


หลายบทบาทของ ‘แม่’
เราก็เห็นว่า แกรู้จักคิดแล้ว เราสอนอะไรไป ก็ไม่ดีเท่าให้แกรู้จักสอนตัวเอง มาวันหนึ่งก็เลยยอมแพ้ เขียนโคลงบทนี้ตอบแกไปแทนจดหมาย


It is Time to Leave this Klong
''We won't be as poor as at home. Got to be brave. There are a lot of jobs in the city. We will find something.


When the Wind Brings Rain
"Are you singing, Mother?'' My eyelids are so heavy that I have to force them open to ask my mother.


Songs of the Banyan
With the dignified humility
of a master at tea ceremony
the boughs bend in respect


Tsunami
Do you remember this day
two years ago?
The smiling morning
when the Andaman lay flat as a mirror


The Chronicle of the Meditatorand the Woodland Fox
It was an unacknowledged bond that I established
with the surreptitious woodland fox


Hidden/บัง
จ้องอ่านผ่านวูบเธอเหลียวหลัง Stare, read, rush past, look back
แล้วบอกเสียงดังว่าพ่อจ๋า
In loud voice she cries, father dear,


Change
ก้อนดินก็ระเบิดได้
A Clod of earth can burst
ขว้างไปแตกเปรี้ยงเสียงก้อง
Flung in thunderous explosion
