อย่าเลย ไม่ไหวหรอก?
- 2 วันที่ผ่านมา
- ยาว 1 นาที
คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์
เบื่อมากกกก...
"กลัวแม่จะเหนื่อยไป" "กลัวแม่จะไม่ไหว" "อย่าเลยแม่ไม่ไหวหรอก"....
ลูกๆ ป้าศรี ครั้งหนึ่งไม่เคยพูดอย่างนี้ เดี๋ยวนี้ชักจะเริ่มพูด... ป้าไม่ชอบเลย ต้องขอบอก
ป้าโทรศัพท์คุยกับเพื่อนต่างวัย อายุ 50 เศษ เขาบอกว่า คุณแม่เขา (80) อยากจะไปงาน "ฝ้ายทอใจ" ที่ศูนย์ศิลปาชีพ บางไทร ซึ่งเป็นงานใหญ่ มีทั้งการแสดง อภิปราย และความรู้มากมาย... และวันนี้เป็นวันสุดท้ายของงาน
ตัวเธอเองน่ะ อยากไป (เธอเป็นทั้งศิลปินและสถาปนิก) ป้าถามว่า แล้วจะพาไปไหม เจ้าหล่อนตอบทันทีว่า "โอ๊ย แม่ไม่ไหวหรอก เดี๋ยวจะเหนื่อย"
ป้าศรีก็ ฮึ่ม... "รู้ไงว่าแม่ไม่ไหว ท่านอยากไปก็พาไป ไหวไม่ไหวอยู่ที่ท่าน" เจ้าลูกสาวคงงงที่โดนดุ ทั้งๆ ที่กำลังทำตัวเป็นลูกแสนดี ทะนุถนอมแม่
ป้าก็เลยเทศนาเขาทางโทรศัพท์ซะยาวยืด... ได้ผล กำลังกระวีกระวาดจะพาแม่ไปบางไทร
สรุปสาระทางโทรศัพท์วันนั้น...
คนแก่ที่ยังไม่รู้สึกแก่อย่าง ตัวป้าศรีและคุณแม่เขานั้น เหลือเวลาคุณภาพในชีวิตไม่มากนักแล้ว
ถ้าลูกคอยขีดเส้นจำกัด ว่า นี่แม่ทำได้ นี่ทำไม่ได้ "แม่ไม่ไหวหรอก" "อย่าเลยแม่ เดี๋ยวเหนื่อย"
ก็เหมือนล้อมคอกให้เราคู้อยู่ ทั้งทางกายและใจ
สมรรถภาพทางกายและทางสมองเรา ก็จะหดลงทีละน้อยๆ แล้วคอกนั้นก็จะแคบลงๆ
ความ "ไม่ไหว" ก็จะเพิ่มขึ้น ด้วยความที่มีคนบอกอยู่เรื่อยนี่ว่า... นี้ก็ไม่ไหว นั่นก็ไม่ไหว
ในฐานะคนอายุ 86 ป้าศรีขอเรียกร้องสิทธิที่จะทำอะไรที่ตัวเองอยากจะทำและรู้ตัวว่าทำได้ หรืออาจจะต้องการลองพลังตัวเองดู จะเหนื่อย หรือจะไม่ไหวก็รู้เอง ไม่ใช่ลูกหลานมาบอก
มันอยู่ที่ตัวเราใช่ไหม ที่อาจจะพึงพอใจที่เหนื่อย...จะลองทำสิ่งที่ท้าทาย...
เพื่ออะไรพลังบวกทางใจ...เพื่อที่จะยังมีพื้นที่อยู่ในโลกปัจจุบัน....
ที่จะดันรั้ว "คอก"ให้ถึงขีดสุดและเกินขีดสุด ที่ฝรั่งเรียกว่า "push the limit"
มันเป็นเรื่องของพลังชีวิตค่ะ จงอย่ามาจำกัดเราในนามของความกตัญญูหรือความรัก
ป้าศรีบอกเพื่อนรุ่นน้องคนนี้ว่า ขอร้องเถอะ ถ้าคุณแม่อยากไปพาคุณแม่ไป
ใกล้ถึงแล้วอย่าคอยถามคุณแม่ว่า "เหนื่อยไหม" อย่าคอยบอกคุณแม่ว่า "พักเถอะ"
ให้บอกท่านว่า "ถ้าเหนื่อยเมื่อไหร่ต้องการพักเมื่อไหร่บอกนะ"
ให้เกียรติเรา ให้โอกาสเรา ให้สิทธิ์เราในการใช้ชีวิตที่เหลือ
อย่าให้เรามีชีวิตที่แผ่วพลัง แผ่วคุณภาพ ขอให้เราได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มๆ
สำหรับป้าชีวิตและจิตใจที่เปี่ยมคุณภาพ สำคัญกว่าแค่การยืดเวลาชีวิตที่เหี่ยวๆ ซีดๆ
ลุงเจเจก็ได้ร่วมกับลูกๆ ล้อมคอกป้าศรีไปยกหนึ่งแล้วเหมือนกัน
เฮ้อ... เมื่อหลายปีก่อน ป้าสมัครเรียนปริญญาโท Palliative Care
ที่ มหาวิทยาลัย King's College, London ในประเทศอังกฤษ สอบผ่านทุกอย่าง
รวมทั้งสอบสัมภาษณ์ ทางมหาวิทยาลัยตอบรับแล้ว (พร้อมกระซิบมาว่าเธอจะเป็นนักศึกษาปริญญาโท
ที่แก่ที่สุดในประวัติศาสตร์ปริญญาโทของ King's College และเพื่อนร่วมชั้นจะเป็นแพทย์และพยาบาลเกือบทั้งหมด)
ป้าดีใจมากๆ มีหัวข้อวิจัยอยู่ในหัวแล้วด้วยซิ ข้อแม้ว่าต้องไปอยู่ Camberwell (ชานเมืองลอนดอน ที่ออกจะเสื่อมโทรมหน่อย) ตลอดปี เพราะคณะแพทย์ศาสตรของเขาอยู่ที่นั่น เจเจและลูก 4 คนตบเท้าออกมาคัดค้านกีดกันทุกประการ ตอนตอบว่าเป็นอันไม่ไปเรียน ทางคณะฯของ King's มีจดหมายขอให้อธิบายเหตุผล แล้วตอบว่ายังไงล่ะ... สามีไม่ยินยอม... เขาคงสงสัยเรื่องสิทธิมนุษยชนในของไทยเราเหมือนกันนะ 555
(ลุงเจเจ บอกว่าถ้าผมทิ้งงานทางนี้ได้ก็จะไปอยู่ที่นั่นด้วยหรอก โถ แต่ดูปริมาณงานของเขาแล้ว ใครก็รู้ว่าเป็น "ถ้า"ที่เป็นไปไม่ได้)
ป้าศรี
(คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์)
Cr ภาพ: ลุงเจเจ
FB: โต๊ะป้าศรี CH Table
ความคิดเห็น