คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ วันนี้จะขอเอาเรื่องราวของความสงบ และเมตตาธรรม จากตอนหนึ่งของประวัติฯ บรรพบุรุษ ฝั่งแม่ของป้าศรีมาเล่า ให้อ่านสบายๆ โดยตัดตอนมาจากหนังสือเรื่อง ดุจนาวากลางมหาสมุทร ซึ่งเป็นที่ป้าศรีเขียนมานานมากแล้ว และมีการตีพิมพ์วางตลาดหลายต่อหลายครั้ง ทว่าขณะนี้ ขาดตลาดแล้ว ภาพ: คุณหญิงจำนงศรี (รัตนิน) หาญเจนลักษณ์ อ่านบางตอนจาก “ดุจนาวากลางมหาสมุทร” ที่ ล้ง 1919 “ เรื่องนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นเมื่อ นายตันฮื่อฮ้วง(คุณทวดป้าศรี) มีอายุเลยวัยหนุ่ม รากฐานในสยามประเทศก

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ป้าศรีขอฝากถึง ท่านรองนายกสีหศักดิ์ ค่ะ ป้าศรีอยากจะเห็นประเทศไทยเรา ต้อนรับคนต่างชาติอย่างอบอุ่น แต่ให้เขาพอรู้ว่า เราไม่ใช่หนูน้อยน่ารักที่ไร้เดียงสา ประเทศที่เปิดกว้างอย่างประเทศไทยต้องระวังตัวบ้าง เพราะ “ความเกรงใจ” คงจะไม่ใช่สิ่งที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่นำเข้ามาเองนะคะ ป้าจึงอยากจะเห็น Thailand Privilege Visa หรือ Thailand Elite Visa ปรับจาก “วีซ่าระยะยาว หรู” มาเป็น “วีซ่าหรู ระยะยาว ราคาแพง และเป็นวีซ่าที่มีความรับผิดชอบ” จะขายความหรูตามที่หร

ช่วงสี่สิบปลาย ห้าสิบต้น ทุกข์มาก เป็นช่วงที่แย่ที่สุด สมองกับใจเหมือนเครื่องซักผ้า ที่ข้างในสกปรกมากๆ...

“วันหนึ่งเจอดาเรล แบริแกน บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ The Bangkok Worldถามว่า จะไปทำงานกับเขาไหม จะฝึกให้เป็นนักข่าวก่อน

คุณหญิงจำนงศรีเล่าว่า เมื่อจากบ้านไปไกล สิ่งหนึ่งที่คิดถึงมากคือหาดหัวหิน

มีความเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงในชีวิต ด.ญ.จำนงศรี ซึ่งขณะนั้นอายุเพียง 12 ปี ต้องจากบ้านไปใช้ชีวิตในต่างแดน โดยไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านอีกเลย

ชีวิตในวัยประถมของเด็กหญิงจำนงศรีในเวลานั้น ดำเนินไปในสวนส้มโอริมคลองสำเหร่ และโลกในจิตนาการจากวรรณคดีที่คุณยายเล่าให้ฟัง

ในวัยที่ยังจำความไม่ได้ กลับเป็นช่วงเวลาที่ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง ต่อชีวิตของคุณหญิงจำนงศรี ด้วยเหตุที่มารดาจากไปก่อนวัยอันควร

คุณหญิงจำนงศรี (รัตนิน) หาญเจนลักษณ์ เกิดช่วงปลายปี พ.ศ.2482 อันเป็นปีที่มีเหตุการณ์สำคัญๆ ทั้งในระดับโลก ระดับประเทศ และครอบครัวคุณหญิงเอง