นกกระทา 7 ตัว
- 17 พ.ค.
- ยาว 1 นาที
คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์
วันนี้จะขอเอาเรื่องราวของความสงบ และเมตตาธรรม จากตอนหนึ่งของประวัติฯ บรรพบุรุษ
ฝั่งแม่ของป้าศรีมาเล่า ให้อ่านสบายๆ โดยตัดตอนมาจากหนังสือเรื่อง ดุจนาวากลางมหาสมุทร
ซึ่งเป็นที่ป้าศรีเขียนมานานมากแล้ว และมีการตีพิมพ์วางตลาดหลายต่อหลายครั้ง
ทว่าขณะนี้ ขาดตลาดแล้ว
“ เรื่องนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นเมื่อ นายตันฮื่อฮ้วง(คุณทวดป้าศรี) มีอายุเลยวัยหนุ่ม รากฐานในสยามประเทศก็มั่นคงแล้ว แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบนเรือเดินสมุทร เหมือนเรื่องงูใหญ่ที่ได้เล่าไปก่อนหน้านี้ แตกต่างกันตรงที่เรือลำนี้น่าจะเป็นเรือกลไฟแบบฝรั่ง ไม่ใช่เรือแบบสำเภาจีนหัวแดง
เรื่องมีอยู่ว่า ในคืนวันหนึ่ง นายฉื่อฮ้วง นอนหลับอยู่บนเรือระหว่างการเดินทางบนทะเล เค้าฝันไปว่ามีผู้ชาย 7 คนเข้ามาหา พร้อมกับร้องวิงวอน อย่างน่าเวทนาขอให้เค้าช่วยให้รอดจากความตาย
นายฉื่อฮ้วง รู้สึกสงสารเป็นอันมาก อยากจะช่วยแต่ก็ไม่เข้าใจว่าตนจะช่วยคนทั้ง 7 ได้อย่างไร
เมื่อเรือถึงฝั่ง ปรากฏว่าเพื่อนฝูงบริวารที่มารับได้นำนกกระทาเป็นๆ ผูกขาเป็นห่วงมาเป็นของกำนัล (นัยว่า เนื้อนกกระทาเป็นอาหารอันโอชะและหารับประทานได้ยากในสมัยนั้น)
นกกระทาที่อยู่ในพวงนั้นนับจำนวนได้ 7 ตัวพอดีพอดี
 นายฉื่อฮ้วง หวนนึกถึงชายเจ็ดคนที่มาขอให้ช่วยชีวิตในความฝัน เค้าจึงค่อยค่อยแก้เชือกที่ผูกขานกกระทาที่ติดกันเป็นพวงให้เป็นอิสระ แล้วนำไปปล่อยในที่ที่ปลอดภัย
นอกจากนั้นยังได้สั่งห้ามไม่ให้ลูกหลานกินเนื้อหรือเอานกกระทามาทำอาหารอีกด้วย
ฝั่งที่เรือของนายตันชื่อฮ้วง เทียบท่า ไม่มีผู้ใดยืนยันได้ว่าเป็นที่ใด… อาจจะเป็นเมืองสยาม เวียดนาม จีน สิงคโปร์ คงเป็นไปได้ทั้งนั้น
สำคัญตรงที่เรื่องนี้ มีความสอดคล้องกับกิตติศัพท์ของนายฉื่อฮ้วง ว่าเป็นคนที่มีท่าทางนุ่มนวล อ่อนโยน ใจบุญสุนทาน ชอบช่วยเหลือคนที่มีทุกข์ยาก
กิตติศัพท์เกี่ยวกับความใจดีของนายฉื่อฮ้วงนี้ ข้าพเจ้าได้ยินจากชาวโจ่ยมุ้ย*ทุกคนที่พูดถึงเขา ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะเกิดไม่ทัน แต่ก็ได้เคยฟังคำเล่าลือของคนเก่าๆ ที่เคยรู้จัก…”
*ยอมรับว่าป้าศรีและญาติพี่น้องทางฝั่งมารดาป้าศรี ไม่มีใครที่จะกินเนื้อนกกระทา แม้กระทั่ง ไข่นกกระทา ป้าศรีก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะกิน จนเลิกกินไปเลย
FB: โต๊ะป้าศรี CH Table
ความคิดเห็น