คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ (ป้าศรี) ภาพจาก https://billandpaige.com/tag/cormorant-fishermen/ บทความ(พิลึกๆ)นี้ เขียนเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 18 ปีแล้วนะคะ เจ้าหลานชายที่อายุ 6 ขวบ ตอนนั้น ขณะนี้อายุ 24-25 แล้วค่ะ ………….. บทความนี้ชื่อ “อุ๊ยตาย คุณยายตกนํ้า“ มีคำอุทานโบราณๆ ที่ข้าพเจ้าไม่ค่อยรู้สึกร่วมสักเท่าไร คือ “อุ๊ยตาย ตาเถรตกน้ำ” ถ้าเปลี่ยนเป็น... “อุ๊ยตาย คุณยายตกน้ำ” น่าจะเข้าท่ากว่า เมื่อต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ข้าพเจ้ากับลูกหลานพากันไปเที่ยวกุ้ยหลินใ

ป้าศรี (คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์) นุ่งผ้าทอมือย้อมมะเกลือ ย่ามพื้นเมืองทอมือ “คุณป้าได้เรียนรู้อะไรบ้างจากชีวิตที่อยู่มานานถึงวัยนี้“ คำถามทำนองนี้ ป้าศรีได้รับบ่อยๆ ตั้งแต่ป้าเข้าสู่วัย แก่เฒ่าอันน่าตื่นเต้น (ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่จะแก่เฒ่าถึงปานนี้) ขอตอบว่าเรียนรู้มากมาย จนบรรยายไม่หวัดไม่ไหว เพราะประสบการณ์อันหลากหลายในชีวิตที่ผ่านมานั้น เป็นทั้งครู ทั้งเป็นวัตถุดิบในการเรียนรู้ที่ไม่รู้จบ และจะจบก็เมื่อชีวิตจบ คือตายนั่นแหละ ถ้าสมองยังใสถึงวันนั้น (เออ ทำไมหนอคนสมัยนี

สวยแค่ไหนก็ไม่พอ…ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว อาจเป็นความผิดปกติ ทางจิตใจ ที่เรียกกันย่อๆว่า BDD

เมื่อหมอเรียนรู้จากน้ำตาผู้ป่วย ความเจ็บปวดที่ “ไม่เห็นด้วยตา” แต่ “ได้ยินด้วยหัวใจ”

คุณค่าแท้จริงของแบงก์ 1,000 บาทไม่ได้ลดลงเลย แม้มันจะถูกขยำ ถูกเหยียบย่ำ ถูกทำให้สกปรก คุณค่าของมันยังคงเท่าเดิม

จากคนที่คุณหมอเคยหยิบยื่นแสงสว่างให้ในวันที่ชีวิตมืดมนที่สุด