นายแพทย์นรุตม์ อภิชาตอำมฤต ถึง คุณป้าศรี หมอปล่อยให้ยายตายเถอะ คุณป้าจะนึกออกมั้ยครับ ว่าผมรู้สึกยังไงตอนคุณยายพูดประโยคนี้ ตอนนั้นผมเพิ่งจบมาใหม่ ๆ เป็นหมอฝึกหัดปีแรก เต็มไปด้วยความรู้จากตำรา และความตั้งใจจะช่วยคนให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ คุณยายอายุเจ็ดสิบกว่า เป็นโรคไตระยะสุดท้าย ไม่ได้ฟอกไต และเคยบอกลูกหลานไว้อย่างหนักแน่นว่า “ถ้าถึงเวลา อย่าใส่ท่อ อย่ายื้ออะไรอีกแล้ว แม่อยากไปอย่างสงบ” ผมเจอยายแค่ครู่เดียวก่อนอาการจะทรุด ยายบีบมือผมเบาๆ แล้วพูดคำเดิมซ้ำอีกครั้ง...

นายแพทย์นรุตม์ อภิชาตอำมฤต ‬‭ถึงคุณป้าศรี‬ ‭ “พี่ไม่เคยคิดว่าหมอจะทำมาได้นานขนาดนี้นะ เห็นทีแรกคิดว่าไม่เกินเดือน ก็คงเลิกทำเกษตรแล้ว” ‬‭คุณพี่ท่านหนึ่งเข้ามาคุยกับผม ขณะช่วยกันเก็บอุปกรณ์ก่อนไปพักกลางวันครับคุณป้า‬ ‭วันนี้พวกเรามาลงแปลงปันแรงสามัคคีกันตั้งแต่เช้าตรู่‬ ‭ผ่านมาเกินปีแล้วครับ ที่ผมแปลงร่างเป็นเกษตรกรมือใหม่หลังเลิกงาน (และวันเสาร์อาทิตย์ถ้าไม่ได้อยู่เวร)‬ ‭ มีพี่ๆ หลายคนลองทดสอบผมครับคุณป้า โดยการถามชื่อต้นไม้ที่เราเดินผ่าน‬ ‭ ให้คุณป้าเดาว่าผมจะตอบถูกมั้ย ? ‬

โรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียงแบบนี้ ทั้งโรงพยาบาลจะมีหมออยู่เวรแค่คนเดียวครับคุณป้า เราต้องดูแลคนไข้ 30 คนที่นอนในหอผู้ป่วย และรอลุ้นว่า อีก 30,000 คนในชุมชน จะเจ็บป่วยอะไรมาในคืนนี้

เราก็เริ่มประกาศเส้นทางของวันนี้ แล้วออกเดินกันอย่างไม่รอช้า นี่เป็นครั้งที่เจ็ดแล้วครับคุณป้า สำหรับโครงการ “จิตอาสาสูงวัย”