จดหมายถึงป้าศรี ((ฉบับที่ 5)
- 1 วันที่ผ่านมา
- ยาว 1 นาที
นายแพทย์นรุตม์ อภิชาตอำมฤต
ถึงคุณป้าศรี
รอบนี้ได้มาเขียนจดหมายถึงคุณป้า พร้อมเสียงจิ้งหรีดรายล้อม
มองเวลาเกือบตีสองแล้วครับ ผมเพิ่งกลับมาถึงห้องพัก หลังจากไปดูคนไข้หัวใจขาดเลือด
คงตึงเครียดจากการลุ้น ไม่ให้หัวใจคนไข้หยุดเต้นระหว่างการรักษา
ทำให้ตอนนี้ แม้จะเอนตัวลงนอนแล้ว แต่ใจมันไม่ยอมหลับให้เลยครับ
โรงพยาบาลชุมชนขนาด 30 เตียงแบบนี้
ทั้งโรงพยาบาลจะมีหมออยู่เวรแค่คนเดียวครับคุณป้า
เราต้องดูแลคนไข้ 30 คนที่นอนในหอผู้ป่วย
และรอลุ้นว่า อีก 30,000 คนในชุมชน จะเจ็บป่วยอะไรมาในคืนนี้
อาจเป็นคลอดติดไหล่ หัวใจขาดเลือด อุบัติเหตุรถยนต์ หรือถูกแทงมา
แม้ว่าเราจะสามารถส่งต่อไปรักษาในโรงพยาบาลจังหวัดได้
แต่คนไข้หนักมากกว่าครึ่งจะเสียชีวิตที่นี่ครับ
เดี๋ยวจะดูเครียดเกินไป ความจริงหมอที่อยู่เวร ก็ไม่ได้ตรวจคนไข้ตลอดเวลานะครับ
หากเป็นเคสธรรมดา พี่พยาบาลจะช่วยเราคัดกรองและดูแลรักษาเบื้องต้นให้
จะโทรตามหมอเฉพาะเคสฉุกเฉินครับคุณป้า
ผมแอบคิดถึงวันพรุ่งนี้แล้ว วันจันทร์ที่จะได้ออกเวร หลังจากอยู่ต่อเนื่องมาตั้งแต่วันศุกร์
คุณป้ารู้มั้ย การนอนหลับแบบไม่ต้องกังวลกับเสียงโทรศัพท์
มันช่างเป็นความสุขที่แสนวิเศษของผมจริงๆ ครับ
ท้องมาร้องอะไรตอนนี้หนอ
คงเพราะเมื่อเย็นขับรถวนหาอาหารกิน แต่ไม่มีร้านไหนเปิดเลย
สุดท้ายได้ข้าวปั้นจากร้านสะดวกซื้อมารองท้องครับคุณป้า
จะว่าไป ผมจำไม่ได้แล้วว่าได้กินอาหารญี่ปุ่นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
นึกถึงตอนที่อยู่กรุงเทพ มีแต่ร้านอร่อยๆ ให้เลือก คิดแล้วก็น้ำลายไหล
แต่ยังไง อยู่ที่นี่คงต้องทำใจให้ชินครับ
“แล้วอะไรที่ทำให้เรามาที่นี่ ?”
อยู่ดีๆ คำถามนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจครับคุณป้า
ทำให้ผมย้อนนึกไปถึงตอนเรียนอยู่ชั้น ม.5
คืนนั้นผมนอนเล่น ฟังแม่กับพี่สาวคุยกัน เรื่องคณะที่จะเข้าเรียน
พูดถึงข้อดีข้อเสียของแต่ละอัน
ผมก็อยากรู้ด้วยครับ เพราะปีหน้าก็ต้องเลือกเหมือนกัน
และความจริงก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไรเลย
ผมจำเนื้อหาไม่ค่อยได้ แต่ที่สะกิดใจอยู่ประโยคหนึ่งของแม่
"แต่ถ้าเรียนหมอ ก็จะช่วยคนได้เยอะเลยนะลูก"
น่าแปลกครับคุณป้า
คำว่า "ช่วยคน" มันกระทบใจผม
ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน...
คนตัวเล็กๆ แบบเรา จะไปช่วยคนอื่นได้ด้วยเหรอ?
แล้วในหัวก็มีภาพลอยขึ้นมา
เป็นภาพคนไข้ที่หายเจ็บป่วย มีรอยยิ้ม และมีความสุขกับครอบครัว
เอ้า! ทำไม ใจเราดันมีความสุขขึ้นมาซะงั้นครับคุณป้า
นี่เพียงแค่ความคิดเองนะครับเนี่ย...
ถ้าได้ทำจริงๆ จะมีความสุขขนาดไหน
งั้นเอางี้…ตัดสินใจเลยแล้วกันครับ
"ผมจะเป็นหมอ"
……
กลับมาตอนนี้ ผมกำลังได้ทำสิ่งที่ฝันแล้ว
การนึกย้อนเมื่อกี๊ ทำให้ใจผมสงบขึ้นมากเลยครับ
และไม่ได้กังวลกับเวรในคืนนี้แล้ว
มาเถอะครับ ใครที่ไม่สบายแล้วกำลังมีความทุกข์
มาหาผม ผมจะดูแลทุกคนให้ดีที่สุดเองครับ
นายแพทย์นรุตม์ อภิชาตอำมฤต
โรงพยาบาลหนองบัวระเหว
จังหวัดชัยภูมิ
จาก FB: โต๊ะป้าศรี CH Table
ความคิดเห็น