บนหน้าต่างของ สวนทูนอิน มองเห็นความสวยเยื้องกรายผ่านเข้ามาในดงดอกเทียนกับดาหลา มะลิ กุหลาบ ม่วงแดงของเอนอ้าหรือโคลงเคลง

ในชั่วขณะนั้น เขาหลุดจาก‘คิด’(thinking) มาเป็น ‘สติ’ (awareness) ที่ให้ความตระหนักรู้ว่า“ชีวิตไม่จริงจังอย่างที่ความคิดมันปั้นให้เราเชื่อ”

There stands the lover, his back leaning ’gainst the quizzing wind and the murmurs of the questioning sea

เธอเป็นดอกไม้งามอร่ามเรือน เธอเป็นเพื่อนเหมือนที่ใจปรารถนา

Loneliness is sometimes grey, mute and pale with claws outstretched to clutch the heart and strangle the breath

Come, people, come มนุษย์เอย Take the rein of your horse of life จงขี่ม้าแห่งชีวิตของตนเอง