อยู่ที่นั่นวันคืนผ่านอย่างรวดเร็ว ราบรื่น ชื่นใจ ได้สัมผัสธรรมชาติรอบตัวอย่างช้าๆ สบายๆ ทำให้รู้ว่าตัวเองเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของโลกที่ไม่เคยหยุดเปลี่ยนแปลง

พื้นที่ที่ผู้ป่วยซึมเศร้าไม่ถูกมองว่าเป็น “ภาระ” หรือ “ความอ่อนแอ” แต่เป็นมนุษย์เปี่ยมคุณค่า ที่กำลังเดินอยู่บนเส้นทางอันมืดมิดและรอคอยเพียง “แสงใสแห่งความรักและการยอมรับ” จากคนรอบข้าง

เวลาเราคิดถึงว่าฉันรู้จักตัวเอง เราสร้างภาพให้ตัวเองหรือเปล่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา มันสำคัญอยู่ที่ว่าข้างในเราเป็นอย่างไรกับสิ่งนั้น

ความเบาลงก็คือรู้ว่าตัวเหตุของทุกข์ก็คือกิเลสของตัวเอง