ป้าศรี/คุณหญงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์ ความเหงาเป็นสิ่งที่ข้าพเจ้ารู้จักดีมาก เพราะถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำที่มีแต่เด็กผู้หญิงล้วนๆ ในชนบทเล็กๆ เงียบๆ ริมทุ่งหญ้ากับป่าใหญ่ (New Forest) ทางใต้ของประเทศอังกฤษ เมื่ออายุเพียง 12 ปี พูดภาษาอังกฤษก็งูๆ ปลาๆ มิหนำซ้ำเด็กในโรงเรียนยังเป็นคนอังกฤษทั้งหมด ยกเว้นคนหนึ่งที่เป็นลูกครึ่งอังกฤษอเมริกัน อีก 1 หรือ 2 ปีต่อมา จึงมีเด็กโปรตุเกตที่เกิดปีเดียวกันเลย ชือ Teresa Correa de Barros เข้ามากลายเป็นเพื่อนรักกัน เพราะเป็นเด็กต่างชาติล้วนๆ เพ

ชีวิตเป็นสุขและสนุกขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ 53-54 กว่าๆ 76 นี่ก็ดีมากๆ เลย... ยิ่งชีวิตเหลือน้อย ก็ยิ่งรู้ค่าของแต่ละวัน