top of page

People Passing

Lamai Songkroh Road

Excerpt from People Passing

Lamai Songkroh Road

Collection : The World in My Eyes

by Montri Sriyong The S.E.A. Write Award 2007

Translated : Khunying Chamnongsri (Rutnin) Hanchanlash


แปลจาก มีคนเดินผ่านมา ถนนละม้ายสงเคราะห์(02) ในรวมบทกวี โลกในดวงตาข้าพเจ้า

ผลงานรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน ปี 2550 ของ มนตรี ศรียงค์


Photo By Khunying Chamnongsri Hanchanlash


เดินผ่านข้าพเจ้า-ทอดเงาเปลี่ยว โดดเดี่ยวเหลือเกินที่เดินดุ่ม

Passing me – casting lonely shadow So forlornly walks that walker

จากสี่แยกซ้ายมือจากหัวมุม เสียงทุ้มฝีเท้า-ก้าวช้า

Dull footfalls – stepping slow from corner of the left crossroad

สบตาข้าพเจ้า-ทอดเงาหม่น อีกหนึ่งดั้นด้นคน-แปลกหน้า

Those eyes meet mine – shedding dim shadows Another striver – a stranger

ฉายเงาว่างเปล่าที่ค้างคา เกาะกุมดวงตาที่ล้าลอย

…throwing shades of emptiness that linger and encrust the unfocussed eyes…

เดินไปสู่เบื้องหน้า-ชะตากรรม เบื้องหลังความทรงจำ-ต่ำต้อย

walks forward – to destiny memories behind - humble, lowly

ก่อนร่างนำเงาลับเข้าซอย สิ้นรอยเคยมาปรากฎมี

before the body takes its shadow and vanishes into a side street.

No trace of ‘what has been’ remains

ร่างแล้วร่างเล่าทอดเงาหม่น ถนนแห่งความหวังคนต่างที่

Body after body has cast its shadow Road of hope - Passers from other places

ยิ่งวัน ยิ่งเดือน ก็ยิ่งปี ยิ่งทวีจำนวนเกินถ้วนนับ

with passing days, months, years, multiply to sheer innumerability

ข้าพเจ้าได้ยินเพลงวังเวงเศร้า รอยเท้าเพียงกรุ่นก็ฝุ่นจับ

I hear the sweet wail of a sorrowful song Footprints, still pulsing warm, covered in dust

แหละล้วนรอยทุกรายล้วนหายวับ พร้อมกับกลิ่นเนื้อกลิ่นเหงื่อไคล

And every trace every print evaporate Together with the whiff of flesh and sweat

 



ดู 5 ครั้ง0 ความคิดเห็น

โพสต์ที่คล้ายกัน

ดูทั้งหมด

Comments


bottom of page