พลบค่ำ ผืนน้ำบางกระเจ้า น้ำกับฟ้าค่อยๆคายแสงให้ค่ำคืน ลมเย็นชื่นราวคลื่นมนตรา พัดพาย ผ่านหาย ไร้รอย ไร้รูป ไร้เสียง เพียงผัสสะ เนียนละไม ผัสสะแค่ผิวกาย สู่ใจรู้ ผิว…ใจ… “ของ”ใครหรือ หรือแค่ ผิว ใจ รู้ บัดเดียว… มี… ไม่มี… จำนงศรี (ป้าศรี) บางกระเจ้า 06.01.2569

ป้าศรี (คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์) สำหรับป้าศรี วิธีที่เตรียมตัวสู่จิตสุดท้าย มาจากการที่ป้าศรีเชื่อว่าจิตที่เป็นปกติอย่างไร จิตสุดท้ายก็จะมีคุณลักษณะที่เป็นปกติอย่างนั้น อะไรจะดีไปกว่าความเป็นปกติล่ะ ปกติตามความเป็นธรรมดาของธรรมชาติ ดุลยภาพที่ไม่บวกไม่ลบ วิธีการที่ป้าปฏิบัติอยู่ในชีวิต จึงเป็นการมีสติรู้ตัว รู้ลมหายใจ มี “รู้” ที่ป้าศรีเรียกว่า consciousness เป็นฐาน รู้อยู่กับ‘รู้’ (conscious of consciousness) อย่างเป็นธรรมชาติ สติรักษาจิตในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ให้สอาดผ่อ

มาเป็นคนนี้ในวันนี้ ก็เพราะ 'ฟ้ากับเหว' ในชีวิตนี่แหละ 'เหว' เป็นห้องเรียนที่ดีกว่า 'ฟ้า' ยิ่งสาหัสยิ่งเรียนรู้ได้มาก