ทำใจให้รับความจริง

คุณหญิงจำนงศรี หาญเจนลักษณ์

เมื่อเร็วๆ นี้ข้าพเจ้าได้รับรู้ความทุกข์ร้อนวุ่นวายที่เกิดจากการ ‘ทำใจ’ ไม่ได้ของหญิงสาวคนหนึ่ง ขอสมมุตินามเธอว่า ‘นอง’ และหนุ่มคู่กรณีว่า ‘ขำ’

นองเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชาวกรุงเทพฯ ฐานะปานกลาง ส่วนขำเป็นหนุ่มโรงงานที่ยากจน แต่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเอาการ พื้นเพอยู่จังหวัดชายแดนทางอีสาน หนุ่มสาวคู่นี้คบกันฉันเพื่อนอยู่หลายปี ก่อนที่จะกลายเป็นคู่รัก เวลาไปเที่ยวด้วยกัน นองจะเป็นฝ่ายออกเงินเสมอ ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณเธอ เขาจะรู้สึกอย่างนั้นด้วยหรือไม่ ไม่มีใครทราบ

ไม่ช้าไม่นานขำก็อยากจะแยกทาง ด้วยเหตุผลว่าทะเลาะกันบ่อยและรุนแรงขึ้นทุกที นองง้องอนและพยายามดึงเขาไว้ เมื่อเขาเริ่มปลีกตัวห่าง

จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอตามขำไปตีโพยตีพายต่อว่าต่อขาน ขำชกเธอล้มไปถูกกระจกหน้าต่างจนบาดเธอเป็นแผลเหวอะ เธอแจ้งความกับตำรวจ แต่เมื่อเขาถูกขังรออาญาศาล เธอก็ไปเฝ้าเขาทุกวัน...ด้วยใจที่สบายขึ้นกว่าเดิม เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่าเขาอยู่ตรงไหน...ครั้นเมื่อเขาถูกปล่อยก็เคี่ยวเข็ญอ้อนวอนให้เขากลับไปด้วยอีก เธอดูจะอุ่นใจที่ขำถูกปรับจนไม่มีเงินเหลือ มิหนำซ้ำยังเป็นหนี้เป็นสินและต้องรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่ควบคุมความประพฤติเป็นระยะ

ถึงแม้เธอเก็บซ่อนบัตรประชาชน เอกสารสำคัญอื่นๆ ของเขาไว้ ขำก็ยังหนีหายไปจนได้ หญิงสาวขอให้ช่วยเธอตามหาเขาให้พบ เพื่อ“จะได้พูดกันให้รู้เรื่อง ไม่งั้นเขาจะไม่กลับมาอีก” ข้าพเจ้าทั้งอยากและไม่อยากบอกเธอว่า ถึงพูดเขาก็จะไม่กลับมา

นองทุรนทุรายจนคิดอะไรไม่ออก เพราะไม่สามารถ ‘ทำใจ’ ให้ยอมรับว่าเขาหมดรักเธอแล้ว แต่ก็หลอกตัวเองว่ายังมีทางที่จะดึงเขากลับ ถึงใครจะบอกว่าอยู่ด้วยกันก็มีแต่จะทุกข์ทั้งสองฝ่าย เธอจะตอบว่า “แต่เขาเป็นคนดีนะ” ราวกับว่าเป็นประเด็นเดียวที่จะทำให้เขาอยู่ด้วยกันได้

ไม่ใช่ของง่ายๆ สำหรับใครทั้งนั้น ที่จะยอมรับความเป็นจริงอันโหดร้าย แต่มนุษย์เราไม่สามารถที่จะบังคับจิตใจคนอื่นได้ ขนาดจิตใจตัวเองก็ยังยากนักที่จะควบคุม

การ ‘ทำใจ’ ให้รับความเป็นจริง จะเรียกความมั่นคงของจิตใจกลับคืนมา ทำให้สามารถหันหลังให้อดีตมามองปัจจุบัน เพื่อจะได้ก้าวย่างไปบนเส้นทางอนาคตอย่างสง่างาม

การ ‘ทำใจ’ ไม่เพียงแค่สมานรอยแผล แต่จะนำไปสู่สิ่งที่สำคัญกว่านั้น คือความพอใจในความเป็นตัวของตัวเอง

หญิงสาวชื่อนองยังมีอนาคตอีกไกล เพียงถ้าเธอทำใจให้ยอมรับว่าสิ้นสุดแล้วสำหรับความสัมพันธ์อันร้าวรานนี้ ถึงแม้เธอจะรู้สึกโดดเดี่ยวและพ่ายแพ้จนแทบจะทนมีชีวิตต่อไปไม่ไหว ข้าพเจ้าก็ยังขอให้เธอหยุดคิด แล้วมองลึกเข้าไปในหัวใจ เพื่อหาคำตอบว่า “แล้วอะไรต่อไป” ต้องมีอะไรๆ ต่อไปแน่ๆ

โลกไม่ได้หยุดหมุนเพียงเพราะคนหนึ่งคนหายไปจากชีวิตเธอ ถ้าเธอมองรอบๆ ตัว หรือเดินออกไปดูซิว่าจะทำประโยชน์อะไรให้คนร่วมบ้าน ร่วมโลกได้บ้าง แล้วเธอจะรู้สึกอิ่มใจขึ้นมา แทนที่จะมีแต่โหยหา บุคคลที่เป็นทรัพยากรสำคัญของโลกหลายต่อหลายคนเริ่มจากจุดนี้

ถ้าเธอให้สุขคนอื่น ทุกข์เธอจะคลายลง และชีวิตที่งดงามขึ้นก็อาจเริ่มขึ้นก็ได้

ถ้าเธอยังมิวายจะมองกลับไปในอดีต เธอก็น่ามองหาจุดดีๆ ในเรื่องที่ผ่านมามุมมองในแง่ดี จะช่วยไม่ให้ใจเธอวนว่ายอยู่ในความโกรธแค้น เสียอกเสียใจ อย่างเช่นนึกขอบใจขำที่เขาหนีเธอไป ไม่ได้ผูกเธอไว้เพื่อหลอกหาประโยชน์

 ในชีวิตคนเราทุกคนมีเรื่องให้ต้อง ‘ทำใจ’ ไม่เรื่องใหญ่ก็เรื่องเล็ก การทำใจให้ยอมรับความเป็นจริงที่แก้ไม่ได้ เป็นทักษะที่น่าฝึกไว้เป็นวิทยายุทธ์ที่สำคัญยิ่งในการใช้ชีวิต

การยอมรับไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการปูพื้นเพื่อก้าวไปอย่างสง่างามในโลกของความเป็นจริง

---

จากหนังสือ: เข็นครกตัวเบา

ภาพ: ดอกวิสทีเรีย , สวิตเซอร์แลนด์